Surat Al-A'raf — Ayat 122

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• رَبِّ (Rabbi): Pangeran, Gusti, kang nguwasani lan ngopeni.
• مُوسَىٰ (Musa): Nabi Musa 'alaihissalam.
• هَارُونَ (Harun): Nabi Harun 'alaihissalam, sedulure Nabi Musa.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki isih nyambung karo critane para tukang sihir Fir'aun. Nalika mau dheweke padha nyembah Fir'aun lan ngakoni dheweke minangka gustine, sawise weruh keajaiban kanggo Nabi Musa lan kalah, atine padha owah lan padha iman marang Allah. Banjur Fir'aun takon kanthi gumun lan nesu: "Apa kowe padha ngimani marang dheweke (Musa)?" Para tukang sihir mau mangsuli kanthi tegas: "Kawula sami pitados dhateng Gustiipun Musa lan Harun." Tegese, Allah iku Pangerane Nabi Musa lan Nabi Harun 'alaihimassalam. Dheweke iku Gusti kang sejati, kang kudu disembah lan dipasrahake ibadah mung marang Panjenengane, ora marang liyane, kalebu Fir'aun lan dewa-dewa goroh liyane. Para tukang sihir mau wis sumurup yen mung Allah kang pantes disembah, lan dheweke ora wedi marang ancaman Fir'aun amarga wis yakin marang kekuwatane Allah.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen iman kang sejati bisa teka marang sapa wae, sanajan wong kang maune kafir lan nglakoni dosa gedhe, yen Allah paring hidayah.
• Para tukang sihir mau gelem ninggalake pangkat lan kasugihan saka Fir'aun amarga luwih milih bebener. Iki dadi tuladha yen iman iku luwih aji tinimbang donya kabeh.
• Kita dielingake yen mung Allah kang pantes disembah, dudu manungsa, dudu panguwasa, lan dudu liyane.
• Wani ngomong bebener lan ora wedi marang ancaman manungsa iku tandha iman kang kuwat.
• Crita iki nuduhake yen kekuwatan Fir'aun iku ora ana apa-apane yen dibandhingake karo kekuwatane Allah. Mula, wong kang iman ora perlu wedi marang tirani manungsa.