Σούρα Αλ-Αράφ — Στίχος 140

Κάναμε τα παιδιά του Ισραήλ να περάσουν το νερό (αφού διατάξαμε τον Μωυσή να το χτυπήσει με το ραβδί του και έτσι σχίστηκε σε δύο), μετά πέρασαν από έναν λαό που λάτρευε τα είδωλά του. Είπαν: «Ω, Μωυσή! Κάνε για μας έναν θεό (δηλ. είδωλο), όπως αυτοί έχουν θεούς (είδωλα).» Είπε (ο Μωυσής): «Πράγματι, είστε ένας λαός που αγνοεί (τη Μεγαλοπρέπεια του Αλλάχ).

Πράγματι, όσο γι' αυτούς (που λατρεύουν τα είδωλα) θα καταστραφεί ό,τι κάνουν (από ειδώλολατρεία) και ό,τι κάνουν είναι μάταιο.»

Και (θυμηθείτε, ω, παιδιά του Ισραήλ) όταν σας σώσαμε από τον λαό του Φαραώ, που σας έκαναν να γευτείτε ένα τρομερό μαρτύριο: έσφαξαν τους γιους σας και άφησαν (τις κόρες και) τις γυναίκες σας να ζήσουν (ως δούλες). Και σ' αυτό (ότι σας σώσαμε) υπήρχε μια μεγάλη δοκιμασία από τον Κύριό σας (αν θα ήσασταν ευγνώμονες μετά απ' αυτό ή όχι)!

Και ορίσαμε για τον Μωυσή τριάντα νύχτες, και προσθέσαμε σ' αυτές άλλες δέκα (για να Μας επικαλεστεί με αφοσίωση πάνω στο όρος, και στο τέλος τους να του μιλήσουμε και να του αποκαλύψουμε την Τορά), έτσι έγινε ο χρόνος που ορίστηκε από τον Κύριο του (για να του μιλήσει στο τέλος του) σαράντα νύχτες. Ο Μωυσής (πριν φύγει για τις σαράντα νύχτες) είπε στον αδελφό του τον Ααρών: «Πάρε τη θέση μου ανάμεσα στον λαό μου όταν απουσιάζω, διόρθωσε (τους διατάζοντάς τους να λατρεύουν τον Αλλάχ) και μην ακολουθήσεις το δρόμο εκείνων που σκορπίζουν το κακό (δηλ. μην αφήνεις κανέναν να διαπράξει αμαρτίες χωρίς να τον σταματήσεις).»