سورت اعراف — آیت 140

1. د کلمو معناوې:

• أَبْغِيكُمْ: تاسو ته درلټوم / درته غواړم
• إِلَٰهًا: معبود، هغه څوک چې عبادت ورته کېږي
• فَضَّلَكُمْ: تاسو ته فضيلت درکړی، تاسو يې غوره کړي ياست
• الْعَالَمِينَ: د خپل وخت نړۍ والا، ټول مخلوقات

1. د آيت تفسير:

حضرت موسى عليه السلام خپل قوم ته وويل: آيا زه به تاسو ته له الله پرته بل معبود ولټوم او درته يې راوړم، په داسې حال کې چې الله تعالی هماغه ذات دی چې تاسو يې پر ټولو نړيوالو غوره کړي ياست؟! دا خبره د حضرت موسى عليه السلام له خوا د خپل قوم په ننګونکي او توبيخي انداز کې وه، ځکه چې هغوی له بني اسرائيلو څخه وغوښتل چې دوی ته يو بت او معبود جوړ کړي چې عبادت ورته وکړي. موسى عليه السلام دوی ته يادونه وکړه چې الله تعالی پر دوی ډېر لوی فضل کړی دی: هغه يې له فرعون او د هغه له ظلم نه خلاص کړل، يوه اندازه يې پرېښودل چې په هغه وخت کې يې هېڅ قوم نه درلودل، ډېر پېغمبران يې په کې رالېږلي وو، او ډېرې معجزې يې ورته ښودلې وې. نو څنګه داسې قوم چې دومره لوړ مقام او فضيلت لري، بيا هم له الله پرته بل معبود غواړي؟ دا د هغوی د نادانۍ او ناشکرۍ ښکارندوی و.

1. د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

• دا چې مؤمن بايد د الله تعالی له فضل او احسان نه خبر وي او د هغه په وړاندې شکر ادا کړي، نه دا چې ناشکري وکړي.
• دا چې د الله تعالی فضل او احسان بايد د انسان په زړه کې د الله سره مينه او عبادت زيات کړي، نه دا چې له هغه نه بېلتون ته يې بوځي.
• دا چې مشرانو او عالمونو ته اړينه ده چې خپل قوم ته په ښه انداز او حکمت سره نصيحت وکړي او هغوی له غلطيو نه وژغوري، لکه څنګه چې حضرت موسى عليه السلام وکړل.
• دا چې توحيد او د الله تعالی عبادت تر ټولو لوړ مقام دی، او هېڅ نعمت او فضيلت د دې وړ نه دی چې انسان له توحيد نه لرې کړي.
• دا چې د الله تعالی نعمتونه بايد د انسان د ايمان او عبادت د پياوړتيا سبب شي، نه د هغه د کمزورۍ او غفلت لامل.