ሱረቱ አል-አዕራፍ — አንቀጽ 166

የቃላት ትርጉም፡-

• عَتَوْا (ዐተው)፡- ኩራትንና ግትርነትን መጠቀም፣ ድንበር አለፍ ማድረግ።
• خَاسِئِينَ (ኻሲኢን)፡- የተዋረዱ፣ ከቸርነት የተራቁ፣ የተገላበጡ።

የአንቀጹ ትንታኔ (ተፍሲር)፡-

እነዚያ የእስራኤል ልጆች በቅዳሜ ቀን ከማጥመድ ተከልክለው ነበር፤ ነገር ግን ከክልክሉ ጋር ተጫዋቾች ሆኑ። መጀመሪያ ላይ ተንኮልን ተጠቀሙ—ዓሳዎቹ በቅዳሜ ቀን ወደ ውሃው ሲመጡ ያጠምዷቸው ነበር፣ በሌላ ቀን ግን አይመጡም ነበር። ይህን ተንኮል ሲያደርጉ ከነሱ መካከል ጻድቃን ተከራከሯቸው፣ ነገር ግን እነሱ ግትርነታቸውንና ኩራታቸውን አልተዉም። ከማስተማርና ከማስጠንቀቅ በኋላም ቢሆን በኃጢአታቸው ላይ ጸኑ፤ ከተከለከሉት ነገር ሙሉ በሙሉ ወጡ።

በዚህ ጊዜ አላህ (ሱብሃነሁ ወተዓላ) ቃላቸውን በተአምራዊ ሁኔታ ፈጸመባቸው፡- «ውርወረዱ ጦጣዎች ሁኑ» አላቸው። ወዲያውኑም ወደ ጦጣዎች ተለወጡ—የተዋረዱ፣ የተገላበጡ፣ ከአላህ እዝነት የተራቁ ፍጡራን ሆኑ። ይህ ለውጥ የአላህ ቃል ፈጻሚ መሆኑን የሚያሳይ ነበር—«ኩን» (ሁን) ሲል ወዲያውኑ ይሆናል። ይህ ቅጣት ለእነሱ ብቻ ሳይሆን ለሚቀጥሉት ትውልዶችም ገላጭ ምልክትና ትምህርት ሆነ።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶች፡-

1. አላህ በቸርነቱ ያስጠነቅቃል፣ ነገር ግን ሰው ግትር ከሆነና ከክልክል ባለፈ ቅጣቱ አይቀርም።
2. በሃይማኖት ተንኮልን መጠቀም (ሕግን በሌላ መንገድ ማለፍ) ከግልጽ ኃጢአት አይተርፍም—አላህ ልብንና ዓላማን ያውቃል።
3. የአላህ ቃል ፈጻሚ ነው፤ ሲፈልግ ነገርን ከመፍጠር ምንም አያስቸግረውም፤ ይህ የአላህን ችሎታና ሉዓላዊነት ያሳውቀናል።
4. ኃጢአት የሰውን ክብር ያዋርዳል፤ አላህን መታዘዝ ደግሞ ከፍ ያደርጋል፤ ስለዚህ የሰው ክብር በጥበቃው ላይ የተመካ ነው።
5. በታሪክ ውስጥ የቀደሙ ሕዝቦች ቅጣት ለእኛ ትምህርት ነው—ከኃጢአት እንድንርቅና ወደ አላህ እንድንመለስ ያነሳሳናል።