სურა ალ-მუმინუნი pdf

უკვე მიაღწიეს წარმატებას მორწმუნეებმა,

რომლებიც თავიანთ ლოცვებში მოკრძალებულნი არიან,

რომლებიც თავს არიდებენ ამაო საქმეს [ტოვებენ ყველა იმ საქმეს, სიტყვას და ფიქრს, რომლებიც არ მიიყვანს ალლაჰის კმაყოფილებამდე],

რომლებიც განწმენდისთვის [თავის სულს და ქონებას] გასცემენ [იხდიან ზაქათს],

რომლებიც იცავენ თავიანთ სასქესო ორგანოებს [მრუშობისგან და ყველა აკრძალული ქმედებებისგან],

გარდა თავიანთი ცოლებისა და იმათისა, ვინც მათ მარჯვენა ხელებმა მოიპოვეს [მხევლებისა]. ჭეშმარიტად, ისინი არ არიან გასაკიცხნი (ვინაიდან ალლაჰმა ეს მათთვის ნებადართული გახადა),

ხოლო ვინც ამაზე მეტს მოინდომებს, მაშინ ისინი არიან ზღვარგადასულნი,

რომლებიც იცავენ მათ მინდობილს და [ასრულებენ] თავიანთ შეთანხმებებს.

რომლებიც ფრთხილად იცავენ თავიანთ ლოცვებს.

სწორედ ისინი არიან მემკვიდრენი,

რომლებიც დაიმკვიდრებენ ფირდაუსს [სამოთხის უმაღლეს საფეხურს] და იქ ისინი სამუდამოდ დარჩებიან.

ჩვენ უკვე შევქმენით ადამიანი [ადამი] თიხის არსისგან [თიხისგან, რომელიც ყველა მიწის ადგილიდან არის აღებული].

შემდეგ მოვათავსეთ იგი [ადამის შთამომავალი] წვეთად [მამაკაცის თესლად] საიმედო სამყოფელში [დედის საშვილოსნოში].

შემდეგ ამ წვეთისგან შევქმენით სისხლის კოლტი, შემდეგ ამ სისხლის კოლტისგან შევქმენით ხორცის ნაჭერი, შემდეგ ამ ხორცის ნაჭრისგან შევქმენით ძვლები, ხოლო შემდეგ ეს ძვლები ხორცით შევმოსეთ. ამის შემდეგ იგი სხვა, ახალი ქმნილების სახით აღვზარდეთ [მასში სულის ჩაბერვით]. კურთხეულია ალლაჰი — საუკეთესო შემოქმედთა შორის საუკეთესო!

შემდეგ ჭეშმარიტად, თქვენ [ო, ადამიანებო] ამის შემდეგ [განვითარების ეტაპების გავლისა და სიცოცხლის ვადის ამოწურვის შემდეგ] უეჭველად, მოკვდებით.

შემდეგ კი, ჭეშმარიტად, თქვენ [ო, ადამიანებო] აღდგომის დღეს კვლავ აღდგებით.

და (ვფიცავ), უეჭველად, ჩვენ შევქმენით თქვენ ზემოთ შვიდი გზა [შვიდი ცა, რომლებიც ერთმანეთის ზემოთ არიან განლაგებულნი], და ჩვენ არასოდეს ვყოფილვართ უყურადღებო ჩვენი ქმნილებების მიმართ.

და გარდმოვავლინეთ ციდან წყალი განსაზღვრული რაოდენობით, განვათავსეთ იგი მიწაზე და შეგვიძლია მისი გაქრობაც.

და ამ [წყლით] გაგიზარდეთ ბაღები ფინიკის ხეებისა და ვაზისა, თქვენთვისაა მათში მრავალი ნაყოფი, და თქვენ მიირთმევთ მათ [ნაყოფებს].

და ამ წყლით თქვენთვის ასევე აღმოვაცენეთ (ზეთისხილის) ხე, რომელიც (მთა) ტურიდან, სინაის მხარიდან ამოდის; მას მოაქვს ზეთი და საკაზმი (სანელებელი) მათთვის, ვინც მას მიირთმევს.

და ჭეშმარიტად, შინაურ პირუტყვში თქვენთვის უეჭველად არის შეგონება და ნიშანი: ჩვენ გასმევთ იმას, რაც მათ მუცლებშია [რძეს], და თქვენთვის მათში მრავალი სხვა სარგებელიც არის [მატყლი, ტყავი და სხვა], და მათით იკვებებით.

და მათით [სამგზავრო ცხოველებით], და ხომალდებით გადაადგილდებით.

[ადრე] წარვაგზავნეთ [შუამავალი] ნუჰი თავის ხალხთან. უთხრა: «ჰეი ჩემო ხალხო, თაყვანი ეცით მხოლოდ ალლაჰს, არ გყავთ სხვა ღვთაება მის გარდა. ნუთუ არ გეშინიათ?»

თქვეს დიდებულებმა იმათგან, ვინც გახდნენ ურწმუნონი: «ეს [ნუჰი] მხოლოდ კაცია თქვენი მსგავსი, რომელსაც სურს, რომ თქვენზე აღმატებული იყოს. ხოლო ალლაჰს რომ ენებებინა, გარდმოავლენდა ანგელოზებს, ამაზე კი ჩვენი წინაპრებისგან არაფერი გვსმენია.

ეს [ნუჰი] მხოლოდ შეშლილი ადამიანია, დაე, დაელოდეთ მას ცოტა ხანს».

მან [ნუჰმა] თქვა: «უფალო ჩემო, დამეხმარე [ჩემი ერის წინააღმდეგ], რადგან მათ, ცრუდ შემრაცხეს, [როცა მივუტანე ის, რითაც შენ გამომიგზავნე მათთან]!»

და ჩვენ შთავაგონეთ მას [ნუჰს]: «გაამზადე კიდობანი [გემი] ჩვენი თვალთახედვის ქვეშ [ჩვენი დაცვის ქვეშ] და ჩვენი შთაგონებით. როდესაც მოვა ჩვენი ბრძანება [შენი ერის ურწმუნოების გამო დასასჯელად] და გადმოხეთქავს წყალი თონედან [რაც წარღვნის დაწყების ნიშანი იქნება], მაშინ შეიყვანე მასში [გემში] თითოეული სახეობიდან წყვილი და შენი ოჯახი [შენი შვილები და ცოლი], გარდა იმათისა, ვისზეც უკვე განესაზღვრა ჩემი სიტყვა [სასჯელისთვის მათი ურწმუნოების გამო] [გარდა შენი ცოლისა და შვილისა]. და ნუ მომმართავ იმათ გამო, ვინც უსამართლობა ჩაიდინა; ჭეშმარიტად, ისინი აუცილებლად დაიხრჩობიან!

როცა ახვალთ ხომალდზე შენ [ო, ნუჰ] და ისინი, ვინც შენთან არიან, თქვი: ქება-დიდება ალლაჰს, რომელმაც გვიხსნა უსამართლო [ურწმუნო] ხალხისგან».

და თქვი [ო, ნუჰ]: «უფალო ჩემო, ჩამომიყვანე [ხომალდიდან] დალოცვილ ადგილას. შენ საუკეთესო დამსახლებელი ხარ».

ჭეშმარიტად, ამაში [ამ ამბავში] არის სასწაულები და ჭეშმარიტად, ჩვენ ვცდით [ჩვენ მონებს, როცა ვუგზავნით მათ შუამავლებს რათა, გამოვლინდეს მორწმუნე ან ურწმუნო].

შემდეგ კი, ჩვენ შემდეგ მოვიყვანეთ სხვა თაობა.

და წარვაგზავნეთ მათში შუამავლები მათგანვე - რათა ალლაჰისათვის თაყვანი ეცათ, არ გყავთ თქვენ სხვა ღვთაება მის გარდა. და ნუთუ არ გეშინიათ?

და თქვა [ცნობილმა] საზოგადოებამ მისივე თემიდან, რომელთაც არ ირწმუნეს, და ცრუდ შერაცხეს საიქიოს შეხვედრა, და რომელთაც ვუბოძეთ კეთილდღეობა ამქვეყნად: «ეს სხვა არავინაა, თუ არა კაცი თქვენი მსგავსი, რომელიც ჭამს იმას, რასაც თქვენ ჭამთ,

ხოლო თუ დაემორჩილებით კაცს, თქვენს მსგავსს [ჰუდს], წაგებულნი იქნებით.

ნუთუ იგი [ჰუდი] გპირდებათ, რომ როცა მოკვდებით და მტვრად და ძვლებად იქცევით, აღდგენილ იქნებით [თქვენივე საფლავებიდან ცოცხლები]?

შეუძლებელია, სრულიად შეუძლებელია ის, რაც აღგითქვეს [ო, ადამიანებო] — (მკვდართა აღდგომა)!

ეს სიცოცხლე არაფერია, გარდა ჩვენი ამქვეყნიური ცხოვრებისა. ვკვდებით და ვცოცხლობთ და არ ვიქნებით აღდგენილნი.

ეს [ჰუდი] მხოლოდ ადამიანია, რომელმაც მოიფიქრა ალლაჰზე სიცრუე და ჩვენ მისი არ გვჯერა».

მან [ჰუდმა] თქვა: «უფალო ჩემო, დამეხმარე იმის გამო, რომ მათ ცრუდ შემრაცხეს [უარყვეს ჩემი გზავნილი]!»

მან [ალლაჰმა] თქვა: «მალე ისინი უეჭველად აღმოჩნდებიან სინანულში».

და შეიპყრო ისინი [ადის ხალხი] საშინელმა ხმამ და ვაქციეთ ისინი ნიაღვრით მიმოფანტულ ნამსხვრევებად. მაშ, შორს იყვნენ ალლაჰის წყალობისგან უსამართლონი [ურწმუნოები]!

მერე ავღზარდეთ მათ შემდგომ სხვა თაობები.

ვერც ერთი ერი ვერ გაუსწრებს საკუთარი [ცხოვრების] დროს და ვერც გადაავადებს.

მერე წარვაგზავნეთ შუამავლები ერთმანეთის კვალდაკვალ. ხოლო როცა კი რომელიმე თემთან მიდიოდა შუამავალი, ცრუდ რაცხავდნენ მას. და მივაყოლეთ ისინი ერთმანეთს და ვაქციეთ იგავებად. მაშ, შორს იყვნენ ალლაჰის წყალობისგან ადამიანები, რომლებიც არ ირწმუნებენ!

შემდეგ ჩვენ მოვავლინეთ [შუამავალი] მუსა და მისი ძმა [შუამავალი] ჰარუნი ჩვენი სასწაულებით და მკაფიო მტკიცებულებით

ფარაონთან და მის წარჩინებულებთან. მათ კი თავი განიდიდეს, რამეთუ იყვნენ ამპარტავანი ხალხი [სხვებზე აღმატებულად თვლიდნენ თავს].

და თქვეს მათ: «ნუთუ ვირწმუნებთ ორი ადამიანის, რომლებიც ჩვენნაირები არიან, მაშინ როცა მათი ხალხი [ისრაელის ძენი] ჩვენ გვემსახურებიან?»

და მათ უარყვეს ეს ორი [მუსა და ჰარუნი], და საბოლოოდ აღმოჩნდნენ განადგურებულთა შორის [ალლაჰის სასჯელით].

და ვფიცავ, ვუბოძეთ მუსას წიგნი [თორა], რათა ეგების [ისრაელის ხალხს] ეხელმძღვანელად [მისით],

და დავადგინეთ მარიამის ძე [შუამავალი 'ისა] და დედამისი სასწაულებად და დავასახლეთ მაღლობზე, სადაც წყარო მოედინებოდა.

ჰეი, შუამავლებო! ჭამეთ [ის საჭმელი, რაც არის] კეთილი [დაშვებული] და აკეთეთ მართალი საქმეები. ჭეშმარიტად, მე ვიცი, რასაც თქვენ აკეთებთ.

ჭეშმარიტად, თქვენი ეს რელიგია, [ო, შუამავლებო] ერთი და იგივე რელიგიაა [ისლამი] და მე თქვენი უფალი ვარ, მაშ, ჩემი გეშინოდეთ!

ხოლო მათ [ადამიანებმა] გაყვეს თავიანთი საქმე [ერთიანი რწმენა] ნაწილებად [დაიყვნენ რწმენაში], ყოველმა ჯგუფმა გაიხარა იმით, რაც აქვს [ფიქრობს, რომ მხოლოდ ისინი არიან ჭეშმარიტებაზე, ხოლო სხვები გზააბნევაში].

მაშ, დატოვე ისინი თავიანთ წყვდიადში [ცდომილებაში] განსაზღვრულ დრომდე [სასჯელის დადგომამდე].

განა ფიქრობენ [ურწმუნონი], რომ იმ ქონებითა და ძეებით, რითაც ჩვენ ვეხმარებით,

[ანუ, ნუთუ ისინი ფიქრობენ, რომ] ჩვენ ვჩქარობთ მათთვის სიკეთეებით [იმით, რაც მათ დაიმსახურეს]? პირიქით, ეს არის გამოცდა და საცდური მათთვის, ხოლო ისინი ვერ გრძნობენ ამას.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც თავიანთი უფლის შიშით ძრწიან

და მათ, ვისაც მტკიცედ სწამთ თავიანთი უფლის სასწაულების [ყურანის აიათების] [და მოქმედებენ მათ შესაბამისად]

და მათ, რომელნიც თავიანთ უფალს არ უდგენენ თანაზიარს [მხოლოდ ერთ ალლაჰს ემსახურებიან და მხოლოდ მას თაყვანს სცემენ].

და რომლებიც გასცემენ გასაცემს [ზაქათს, მოწყალებას] და მათ გულები უცახცახებთ იმით, რომ თავიანთ უფალთან იქნებიან დაბრუნებულნი.

სწორედ ისინი ასწრებენ ერთმანეთს სიკეთისაკენ და ამაში მოწინავენი არიან.

და ჩვენ არ ვაკისრებთ არც ერთ სულს იმაზე მეტს, რაც შეუძლია. ჩვენთანაა წიგნი, რომელიც ამბობს სიმართლეს, მათ შესახებ [ალლაჰის მონების შესახებ] და ისინი არ დაიჩაგრებიან.

პირიქით, მათი [ურწმუნოების] გულები ჩაფლულია წყვდიადში [უკიდურეს უმეცრებასა და სიბრმავეში] ამის მიმართ [ყურანის მიმართ], და მათ აქვთ სხვა საქმენიც [სხვა ცოდვებიც] იმის გარდა [ურწმუნოების გარდა], რასაც ისინი სჩადიან.

როცა ჩვენ დავსჯით მათგან ფუფუნებაში მყოფთ სასჯელით, აი მაშინ დაიწყებენ ისინი გოდებას.

ნუ მოთქვამთ! დღეს თქვენ არ მოგეცემათ ჩვენგან დახმარება.

თქვენ გეკითხებოდათ ჩვენი სასწაულები [ყურანის აიათები], მაშინ უკუიქეცით ქუსლებზე შემდგარნი.

ამპარტავნობდით მის [ქააბის] გამო და ღამეებს ატარებდით ბილწ, უსარგებლო საუბარში. ჭეშმარიტება კი [მიტოვებული] გქონდათ.

ნუთუ [ურწმუნონი] არ დაფიქრდებიან ამ სიტყვაზე [ყურანზე]? თუ ებოძათ ის, რაც არ ჰბოძებია მათ წინაპრებს?

თუ არ იცნობდნენ თავიანთ შუამავალს [მუჰამმადს], რომ უარყვეს იგი?

ანდა ამბობენ, რომ ის [მუჰამმადი] სულელია? პირიქით, ის მივიდა მათთან ჭეშმარიტებით, თუმცა უმეტეს მათგანს ჭეშმარიტება სძულს.

ჭეშმარიტება მათ სურვილებს რომ აჰყოლოდა, გაფუჭდებოდა ცანი, დედამიწა და ის, ვინც მათშია. მაგრამ ჩვენ მივუტანეთ მათ [მექქელებს] შეგონება, რომელიც მათვე ეხება [ყურანი, სადაც მათზეა საუბარი], თუმცა ისინი ამ შეგონებისგან [ყურანისგან] ზურგს იქცევენ.

ნუთუ სთხოვ [ო, შუამავალო] მათ [ურწმუნოებს] საფასურს, როცა შენი უფლის ჯილდო უკეთესია და სწორედ იგია საუკეთესო საზრდოს მიმნიჭებელი.

და ნამდვილად, შენ [ო, მუჰამმად] მოუწოდებ მათ [შენს ერს და სხვებსაც] სწორ გზაზე.

ხოლო ისინი, რომელთაც არ სწამთ საიქიო, ამ გზისგან გადახრილნი არიან.

ხოლო ჩვენ რომც წყალობა მოგვეღო მთზე [მექქელ მრავალღმერთიანებზე] და გაგვეთავისუფლებინა იმ უბედურებისგან, რომელიც მათ დაატყდათ თავს [მათზე მოვლენილი მრავალწლიანი შიმშილისგან], ისინი მაინც თავიანთ ურჩობაში [ურწმუნოებაში] დარჩებოდნენ და ბრმად იხეტიალებდნენ თავიანთ უსაზღვრო გადაცდომაში.

და ჩვენ შევიპყარით ისინი სასჯელით [გვალვითა და შიმშილით], მაგრამ ისინი არ დამორჩილდნენ თავიანთ უფალს და არც მისთვის მოუხმიათ ვედრებით, როდესაც უბედურება დაატყდათ თავს,

სანამ ჩვენ მათ მძიმე სასჯელის კარს გავუხსნიდით (საიქიო ცხოვრებაში), აი, მაშინ ისინი სრულ სასოწარკვეთილებაში აღმოჩნდებიან.

მხოლოდ ის [ალლაჰია], რომელმაც მოგცათ ყურთასმენა, მხედველობა და გული [აზროვნება]. და რა მცირეა თქვენი [ო, ურწმუნოებო] მადლიერება.

და [მხოლოდ] იგია [ალლაჰი] ის, ვინც შეგქმნათ მიწაზე, და მასთანვე იქნებით შეკრებილნი [სასჯელის დღეს].

ისაა მხოლოდ [ალლაჰი], ვინც აცოცხლებს და აკვდინებს. მას ეკუთვნის მონაცვლეობა დღისა და ღამისა. ნუთუ გონს არ მოუხმობთ?

თუმცა, მათ [ურწმუნოებმა] იგივე თქვეს, რაც თქვეს პირველებმა [ადრე მცხოვრებმა ურწმუნოებმა].

თქვეს: «[ნუთუ ეს შესაძლებელია] როცა მოვკვდებით და მიწად და ძვლებად ვიქცევით, ნუთუ ნამდვილად ავღსდგებით?

აღვგვეთქვა ჩვენ და ჩვენს წინაპრებსაც უწინ [ყველაფერი ის, რასაც გვიყვები შენ, ო, მუჰამმად]. ეს არაფერია, გარდა უწინდელთა ზღაპრებისა».

უთხარი [ო, შუამავალო]: «ვისია ქვეყანა და ის, რაც მასზეა, თუ იცით?!»

გეტყვიან: «ალლაჰისა!» უთხარი: «ნუთუ არ გაიხსენებთ (რომ მას, ვისაც ყოველივე ეს ეკუთვნის, ძალუძს მათი აღდგომაც (სიკვდილის შემდეგ)?»

ჰკითხე [ო, შუამავალო]: «ვინ არის უფალი შვიდი ზეცისა და დიდებული ტახტრევანის?»

იტყვიან [მრავალღმერთიანები]: «ალლაჰი!» უთხარი: «ნუთუ არ გეშინიათ?»

უთხარი [მათ] [ო, შუამავალო]: «ვინ არის ის, ვის ხელთაცაა მეუფება ყოველი საგნის? ის მფარველობს (თავის ქმნილებებს), ხოლო მის წინააღმდეგ ვერავინ გაუწევს მფარველობას (მითხარით,) თუ იცით (ალლაჰის გარდა ვინმე, ვისაც ასეთი ყოვლისმომცველი ძალაუფლება აქვს)?»

იტყვიან [მრავალღმერთიანები]: «ალლაჰის!» უთხარი: «მაშ, რამ მოგაჯადოვათ (მოტყუვდით)?»

თუმცა, ჩვენ მივუტანეთ მათ ჭეშმარიტება [ყურანი], და ჭეშმარიტად, ისინი ცრუობენ.

არ აუყვანია ალლაჰს არავინ შვილად, და არავინაა [სხვა] ღვთაება მასთან ერთად. ასე რომ ყოფილიყო, ყოველი ღვთაება წაიღებდა იმას, რაც მან შექმნა და ამაღლდებოდნენ ერთიმეორეზე [ერთმანეთს დაამარცხებდნენ]. დიდებულია ალლაჰი იმაზე, რასაც მას მიაწერენ [თანამოზიარეს და შვილს]!

მცოდნეა დაფარულისა და ცხადისა. დიდებულია იმაზე, რასაც თანაზიარად უდგენენ.

თქვი [ო, შუამავალო]: «უფალო ჩემო, თუ მიჩვენებ იმას (სასჯელს), რაც მათ აღეთქვათ,

უფალო ჩემო! მაშ, ნუ მომაქცევ უსამართლო ხალხთა შორის».

და ჩვენ შეგვიძლია ის, რომ გიჩვენოთ [ო, შუამავალო] [სასჯელი], რაც მათ აღვუთქვით.

უარყავი ის სიავე იმით, რაც უკეთესია. ჩვენ უკეთ ვიცით ის, რასაც ისინი მოგვაწერენ.

და თქვი [ო, შუამავალო]: «უფალო, შენ მოგეკედლები ეშმაკთა ცდუნებისგან.

და შენ შეგეფარები [დასაცავად] უფალო, რომ არ მოევლინონ ჩემთან!»

და როცა სიკვდილი მიუახლოვდება რომელიმე მათგანს [მრავალღმერთიანებს], ამბობს: «უფალო ჩემო, დამაბრუნე უკან [ამქვეყნად],

რათა ვაკეთო კეთილი საქმე, რომელიც მივატოვე [შეიძლება ვირწმუნო და მორჩილი გავხდე შენი]», მაგრამ არა! ეს მხოლოდ სიტყვაა, რომელსაც ამბობს. და მათ უკან ზღუდეა აღდგომის დღემდე!

და როცა ჩაიბერება საყვირში [როცა დადგება განკითხვის დღე] და აღარ იქნება ნათესაობა მათ შორის იმ დღეს და ერთმანეთს არ მოიკითხავენ.

და ვისი სასწორიც [ალლაჰთან ანგარიშის გაწევის დროს] გადაწონის, ისინი ნეტარ იქნებიან.

ხოლო ვისი სასწორიც მსუბუქი იქნება, სწორედ ისინი არიან, რომელთაც საკუთარ თავს ზიანი მიაყენეს, ჯოჯოხეთში იქნებიან მარადიულად.

ცეცხლი წვავს მათ სახეებს, და ისინი არიან მასში უსახოდ [სახის კანის სრული დამწვრობის გამო].

[მათ ეთქმებათ]: «განა არ გეკითხებოდათ ჩემი აიათები [ყურანიდან], თქვენ კი მათ ცრუდ რაცხავდით?»

[ისინი] იტყვიან: «უფალო ჩვენო! ჩვენმა უბედურებამ (ჩვენმა ბოროტმა ხვედრმა) გვძლია და გზააბნეული ხალხი ვიყავით.

უფალო ჩვენო! გაგვიყვანე აქედან [ჯოჯოხეთიდან] და თუ კიდევ დავუბრუნდებით [ურწმუნოებასა და ცოდვებში], უეჭველად, ვიქნებით უსამართლონი».

[ალლაჰი] ეტყვის [მათ]: «ეყარეთ მასში [ჯოჯოხეთში] და ნუ დამელაპარაკებით!» [და ამის შემდეგ ისინი ვეღარ შეძლებენ ალლაჰის მიმართ შევედრებას და აღარ ექნებათ არანაირი იმედი]!

ჭეშმარიტად, ჩემი მსახურების ერთი ნაწილი ამბობდა: «უფალო ჩვენო! ჩვენ ვირწმუნეთ; მაშ, მოგვიტევე და შეგვიწყალე, რადგან შენ ხარ შემწყალებელთაგან საუკეთესო».

და თქვენ კი მასხრად აიგდეთ ისინი ისე, რომ ამან ჩემი ხსოვნაც კი დაგავიწყათ მაშინ, როცა მათზე იცინოდით.

ჭეშმარიტად, მე [ალლაჰმა] დავაჯილდოვე ისინი [მორწმუნენი] დღეს იმისათვის, რომ მოითმინეს. ჭეშმარიტად, სწორედ ისინი არიან წარმატებულნი [სამოთხის მარადიული მკვიდრნი].

»[ალლაჰი] ეტყვის [ჯოჯოხეთის მკვიდრთ]: «რამდენი წელი დაჰყავით დედამიწაზე?»

ისინი იტყვიან (პასუხად): «დავყავით (იქ) ერთი დღე ან დღის ნაწილი. ჰკითხე მათ, ვინც ითვლის [ანგელოზებს, რომელთაც ამის აღრიცხვა ევალებათ]».

[ალლაჰი] ეტყვის [მათ]: «არ დარჩენილხართ (დედამიწაზე), გარდა მცირე ხნისა, თქვენ რომ იცოდეთ.

ნუთუ გეგონათ, რომ თქვენ ამაოდ [უბრალოდ გასართობად] შეგქმენით და რომ ჩვენთან არ დაბრუნდებოდით?

უზენაესია ალლაჰი [და აღმატებულია ყოველივეზე; შორსაა იმისგან, რომ ჰყავდეს შვილი, სწორი ან რაიმე გასართობად შექმნას], ჭეშმარიტი მეუფე. არ არსებობს ღვთაება, გარდა მისი, და ის არის პატივდებული ტახტის უფალი [რომელიც მისი ქმნილებებიდან უდიდესია].

ვინც ალლაჰთან ერთად სხვა ღვთაებას უხმობს [ეთაყვანება], მაშინ როცა ამის არავითარი მტკიცებულება არ გააჩნია, მისი ანგარიში მხოლოდ მის უფალთან იქნება (სამსჯავროს დღეს). ჭეშმარიტად, ურწმუნონი ვერასოდეს მიაღწევენ წარმატებას!»

და თქვი [ო, შუამავალო]: «უფალო ჩემო, მომიტევე და შემიწყალე. რადგან შენ ხარ შემწყალებელთაგან საუკეთესო».