Surah Ibrahim — Aya 49

Ma’anar Kalmomin Ayar:

• الْمُجْرِمِينَ (Al-Mujrimin): Masu laifi, wato kafirai da mushrikai waɗanda suka aikata zunubai kuma suka yi rashin biyayya ga Allah.
• مُقَرَّنِينَ (Muqarranin): An ɗaure su tare a cikin sarƙoƙi, hannuwansu da ƙafafunsu an haɗa su da juna.
• الْأَصْفَادِ (Al-Asfad): Sarƙoƙi da ƙuƙumman da ake ɗaure mutum da su, wato dauri mai ƙarfi.

Fassarar Ayar:

Ya ku Manzo! A ranar tashin kiyama, za ka ga masu laifi (kafirai da mushrikai) a cikin wulakanci da ƙasƙanci, an ɗaure su da sarƙoƙi masu ƙarfi waɗanda suka haɗa hannuwansu da ƙafafunsu da wuyoyinsu. Ba za su iya motsi ba, kuma ba su da wani abin da zai taimake su daga wannan azabar mai raɗaɗi. Wannan shi ne sakamakon laifuffukan da suka aikata a duniya, inda suka ƙaryata Manzanni kuma suka yi shirka da Allah.

Fa’idodin Ayar:

1. Wannan ayar tana nuna wa muminai cewa adalcin Allah babu kamarsa, domin duk wanda ya aikata laifi a duniya kuma bai tuba ba, to lalle zai ga sakamakon aikin sa a ranar tashin kiyama.
2. Tana tunatar da mu muhimmancin biyayya ga Allah da Manzonsa, kuma tana sa mu nisantar da kanmu daga duk wani abu da zai kai mu ga azabar Allah.
3. Tana ƙarfafa muminai su yi haƙuri da tsayawa kan addininsu, domin duk wahalar da suke sha a duniya, ba ta kai ga abin da masu laifi za su sha a lahira ba.
4. Tana nuna cewa ranar tashin kiyama gaskiya ce babu shakka, kuma kowa zai ga sakamakon aikin sa, don haka ya kamata mu shirya wa wannan rana mai girma ta hanyar ayyukan alheri da kuma tuba ga Allah.