Сураи Аль-Хиджр — Оят 55

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «بَشَّرْنَاكَ»: хушхабар додем ба ту.

— «بِالْحَقِّ»: ба ҳақ, яъне ба чизе ки бешубҳа ва воқеӣ аст.

— «الْقَانِطِينَ»: ноумедшавандагон, яъне касоне ки аз раҳмати Худо ноумед мешаванд.

1. Тафсири оят:

Фариштагон ба Иброҳим (алайҳис-салом) гуфтанд: Мо ба ту хушхабаре додем, ки ҳақ аст ва дар он ҳеҷ шакке нест — яъне ба ту аз таваллуди фарзанде хабар додем, ки Худованд ба мо хабар додааст. Пас аз ин хушхабари дуруст ва бешубҳа, аз ноумедшавандагон набош, ки аз раҳмати Худо ноумед мешаванд. Хушхабари мо рост аст ва он ба амри Худо ҳатман ба амал меояд, гарчанде ки ту пиру зани ту ҳам пир бошад. Пас ба қудрати Худованд бовар кун ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашав.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Худованд ба бандагони худ хушхабар медиҳад, то дилҳояшон ором шавад ва ба раҳмати Ӯ умедвор бошанд.

— Ноумед шудан аз раҳмати Худо сифати нописандида аст ва бояд аз он дурӣ ҷуст.

— Ҳатто дар ҳолатҳои душвор ва ноумедкунанда, мисли пирӣ ва бефарзандӣ, бояд ба қудрати Худованд умедвор буд.

— Хушхабари Худо ҳақ аст ва ҳеҷ шакке дар он нест; пас бояд ба ваъдаҳои Ӯ бовар кард.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба раҳмати Худо умедвор бошем ва аз ноумедшавандагон набошем, зеро раҳмати Худованд фарох аст ва Ӯ бар ҳар чизе қодир аст.