Surah Al-Hijr — Aya 61

Ma’anar Kalmomi:

• آلَ لُوطٍ: Iyalan Annabi Luɗu (Lut) da mabiyansa.
• الْمُرْسَلُونَ: Mala’iku waɗanda Allah ya aiko da su (a siffar mutane masu kyau).

Tafsiri:

Sa’ad da mala’ikun da Allah ya aiko (wato Jibrilu da sauran mala’iku) suka isa wurin Annabi Luɗu a siffar samari masu kyawawan kamanni, ba a san su ba a cikin mutanensa. Sun zo domin aiwatar da hukuncin Allah na halaka mutanen da suka aikata lalura (liwati), kuma suna da wani aiki na musamman: ceton Luɗu da iyalansa banda matarsa. Wannan ya faru ne bayan sun wuce wajen Annabi Ibrahim, inda suka yi masa bushara da haihuwar ɗa (Ishaƙu), sannan suka tafi wajen Luɗu domin aiwatar da abin da aka umarce su.

Fa’idodi:

1. Nuna cewa Allah yana taimakon annabawa da tsarkaka, kuma yana aiko da taimakonsa a lokacin da suka fi buƙata.
2. Imani da mala’iku wani bangare ne na imani, kuma suna aiwatar da umarnin Allah ba tare da jinkiri ba.
3. A cikin wannan akwai kwatance ga muminai cewa dole su yi haƙuri a kan cutar da mutane ke yi musu, domin Allah ba ya barin su.
4. Nuna cewa azabar Allah tana zuwa ga masu laifi, amma yana ceton salihai da suka bi tafarkin gaskiya.
5. Ƙarfafa zuciya ga wa’azin annabawa, domin suna fuskantar ƙin yarda daga mutanensu, amma Allah yana taimakon su a ƙarshe.