سوره حجر — آیه 62

معانی کلمات:

• مُنکَرون: ناشناخته و ناآشنا؛ کسانی که شناخته نمیشوند.

تفسیر آیه:

هنگامی که فرشتگانِ مأمور عذاب، به صورت انسانهایی خوشسیما و جوان، به نزد لوط علیهالسلام آمدند، لوط که آنان را نمیشناخت و در آن شهرِ فاسد، غریبهای را نمیدید که به او پناه آورد، با نگرانی و احتیاط به آنان گفت: «شما گروهی ناشناختهای هستید»؛ یعنی من شما را نمیشناسم و برایم آشنا نیستید. این سخن لوط، هم بیانگر تعجب او از حضور غریبهها در آن دیار بود و هم نشان میداد که او از خطرات احتمالیِ مهماننوازی در آن محیطِ فاسد آگاه است و میخواهد از آنان در برابر آسیبهای احتمالی محافظت کند.

فواید و پیامهای آیه:

• هوشیاری و دوراندیشی در برخورد با ناشناسان: لوط علیهالسلام با این جمله، به ما میآموزد که در مواجهه با افراد ناشناس، باید هوشیار و محتاط بود و بدون شناخت کافی، اعتماد نکرد.
• مهماننوازی در سختترین شرایط: با اینکه لوط از ناشناخته بودن مهمانانش ابراز نگرانی کرد، اما آنان را نراند و به خانه خود برد؛ این نشاندهنده اوج کرامت و مهماننوازی است، حتی در بدترین محیطها.
• آگاهی از خطرات محیط فاسد: این آیه نشان میدهد که انسان مؤمن باید از محیط فاسد و خطرات آن آگاه باشد و برای حفظ خود و دیگران، تدبیر لازم را بیندیشد.
• پناهگاه بودن مؤمنان: لوط با وجود ترس و نگرانی، پناهگاه امنی برای غریبهها بود؛ این درس بزرگی است که مؤمنان باید در جامعه، پناهگاه امنی برای نیازمندان و آوارگان باشند.