Сураи Аль-Хиджр — Оят 64

1. Маънои калимаҳо:

— «وَأَتَيْنَاكَ»: «ва ба ту омадем» — яъне фариштагон ба Лут (алайҳис-салом) омаданд.

— «بِالْحَقِّ»: «бо ҳақ» — яъне бо амри қатъӣ ва азоби ҳақиқие, ки шак надорад.

— «لَصَادِقُونَ»: «ҳамоно ростгӯёнем» — таъкид бар дурустии хабар.

1. Тафсири оят:

Фариштагон ба Лут (алайҳис-салом) гуфтанд: «Натарс! Мо ба ту он азоберо овардем, ки қавми ту дар бораи он шак мекарданд ва бовар намекарданд. Мо ба ту хабари ҳақеро аз ҷониби Аллоҳ овардем, ки ҳеҷ шак ва бозӣ дар он нест ва ҳамоно дар он чӣ ба ту хабар додем, ростгӯёнем». Пас, аз миёни қавми худ бо аҳли имон берун шав, баъд аз гузаштани қисме аз шаб, ва худат аз ақиби онҳо равон шав, то касе аз онҳо қафо намонад, ки ба азоб гирифтор шавад. Ҳазар кунед, ки касе аз шумо ба ақиб нигоҳ накунад ва ба сӯи он ҷое шитобед, ки Аллоҳ ба шумо амр кардааст, то дар ҷои амн қарор гиред.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Аллоҳ таоло паёмбаронашро бо хабари ҳақ ва ёрии худ тақвият мекунад, то дили онҳо ором шавад.

— Азоби Аллоҳ ҳақ аст ва дар он ҳеҷ шак нест; он гоҳе ки фармони Аллоҳ биёяд, ҳеҷ чиз монеи он намешавад.

— Ростгӯӣ ва садоқат сифати фариштагон ва паёмбарон аст; ин ба мо дарс медиҳад, ки ҳамеша ростгӯ бошем.

— Наҷоти аҳли имон ва ҳалоки кофирон суннати Худованд дар таърих аст; ин боиси ибрат ва тақвияти имон мегардад.

— Итоат ба амри Аллоҳ ва шитоб ба сӯи он сабаби наҷот ва амният аст.