Сураи Аль-Хиджр — Оят 63

1. Маънои калимаҳо:

• بَلْ — балки, не, ҳаргиз (барои рад кардани гуфтаи пешин).
• جِئْنَاكَ — ба ту омадем, барои ту овардем.
• يَمْتَرُونَ — шак мекунанд, гумон мекунанд, бовар намекунанд.

1. Тафсири оят:

Фариштагон ба Лут (алайҳис-салом) гуфтанд: «Натарс, мо на барои зарари ту омадаем, балки ба ту он азоберо овардаем, ки қавми ту дар бораи фуромадани он шак мекарданд ва онро дурӯғ мешумурданд. Ту онҳоро аз азоби Худо огоҳ мекардӣ, вале онҳо бовар намекарданд ва масхара мекарданд. Ҳоло вақти он расидааст, ки он азоби ваъдашуда ба онҳо фуруд ояд. Мо ҳақро аз ҷониби Худо овардаем ва дар гуфтаи худ ростқавлем.»

1. Фоидаҳои оят:

• Худованд паёмбаронашро танҳо намегузорад ва дар лаҳзаҳои душвор ба онҳо ёрӣ мерасонад.
• Азоб ва ёрии Худо ҳатман меояд, ҳарчанд кофирон онро дурӯғ шумурда, шак кунанд.
• Сабри паёмбарон дар роҳи даъват намунаи ибрат аст; онҳо солҳо мардумро ба ҳақ даъват карданд, ҳарчанд мардум бовар накарданд.
• Ин оят бори дигар собит мекунад, ки Қуръон сухани Худост ва ваъдаҳои он ҳаққанд.
• Барои мӯъминон тасаллӣ аст, ки ҳақ ҳамеша ғолиб мешавад ва ботил нест мешавад, ҳарчанд муддате идома ёбад.