Сураи Аль-Хиджр — Оят 70

1. Маънои калимаҳо:

— «أَوَلَمْ نَنْهَكَ»: оё мо туро манъ накардем?

— «الْعَالَمِينَ»: ҷаҳониён, яъне ҳамаи одамон, ин ҷо мақсад меҳмонон ва одамони бегона аст.

1. Тафсири оят:

Қавми Лут ба ӯ гуфтанд: «Оё мо туро аз пазироии одамон манъ накардем?» Онҳо мехостанд, ки ҳеҷ кас ба шаҳри онҳо ворид нашавад ва ҳеҷ бегонае меҳмон нагардад, зеро нияти бади худро доштанд ва мехостанд бо меҳмонон амали зишт анҷом диҳанд. Барои ҳамин Лут (алайҳис-салом) меҳмононро дар хонаи худ ҷой медод ва онҳоро аз дасти қавми бадкор ҳифз мекард. Қавм бо ин суханон мехостанд ӯро сарзаниш кунанд, ки чаро бар хилофи хоҳиши онҳо рафтор мекунад ва ба одамон иҷозати будубош медиҳад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳифзи меҳмон ва эҳтироми ӯ аз сифатҳои неки паёмбарон аст.

— Муқовимат ба бадӣ ва фасод, ҳатто агар аксарият бар он бошанд, роҳи паёмбарон аст.

— Дарс медиҳад, ки инсон набояд аз сарзаниши бадкорон битарсад ва аз некӣ даст кашад.

— Қуръон ҳикояти гузаштагонро барои ибрат меорад, то мо аз роҳи рост дур нашавем ва ба некӣ ва покӣ ҳарис бошем.