Сураи Аль-Хиджр — Оят 71

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «بَنَاتِي»: духтарони ман.
• «فَاعِلِينَ»: иҷрокунандагон, яъне агар шумо қасди анҷом додани он чизеро дошта бошед.

1. Тафсири оят:

Лут (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт: «Ин духтарони ман ҳастанд, агар шумо хоҳиши издивоҷ ва қонеъ кардани шаҳвати худро дошта бошед, онҳоро ба занӣ гиред». Дар ин ҷо духтарон ё духтарони воқеии ӯ буданд, ё занони қавми ӯ, зеро паёмбар барои уммати худ мисли падар аст. Лут (алайҳис-салом) ин суханонро барои он гуфт, ки худро дар пеши меҳмононаш узрхоҳӣ кунад ва роҳи ҳалолро ба қавми худ нишон диҳад, то даст аз амали ҳаром бикашанд. Яъне ӯ ба онҳо пешниҳод кард, ки тавассути издивоҷи шаръӣ шаҳвати худро қонеъ кунанд ва ба ҷойи феъли зишти қавми Лут, ки ба мардон таваҷҷуҳ мекарданд, роҳи покизаро интихоб намоянд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ислом роҳи ҳалолро барои қонеъ кардани шаҳват пешниҳод мекунад ва инсонро ба покдоманӣ ва издивоҷ даъват менамояд.
• Паёмбарон барои уммати худ мисли падарон мебошанд ва аз рӯи дилсӯзӣ ва ғамхорӣ онҳоро ба некӣ ҳидоят мекунанд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто дар шароити душвор ва муқобили қавми бадкор, бояд бо ҳикмат ва нармӣ даъват кард.
• Ислом дини покизагӣ ва покдоманӣ аст ва ҳама гуна амалҳои зишт ва ҳаромро манъ мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷойи рафтан ба сӯи ҳаром, бояд роҳҳои ҳалолро ҷустуҷӯ кунем ва аз он чизе, ки Аллоҳ ҳалол кардааст, қаноат кунем.