ซูเราะฮฺ อัล-หิจรฺ — อายะฮฺ 70

คำสำคัญ:

• نَنْهَكَ (นะนฮากะ) = เราได้ห้ามเจ้าแล้ว
• الْعَالَمِينَ (อัล-อาละมีน) = ผู้คนทั้งหลาย / มนุษย์ทั่วไป

การตีความ:

เมื่อท่านนะบีลูฏ (ลูฏ) อะลัยฮิสสลาม ได้ปกป้องแขกผู้มีเกียรติซึ่งเป็นมะลาอิกะฮ์ที่มาในร่างมนุษย์ มิให้กลุ่มชนชั่วช้าของท่านกระทำอนาจารต่อพวกเขา กลุ่มชนเหล่านั้นก็กล่าวกับท่านด้วยความโกรธแค้นว่า "โอ้ลูฏเอ๋ย! เรามิได้ห้ามเจ้าไว้ดอกหรือ จากการต้อนรับผู้คนใด ๆ หรือปกป้องแขกคนใดก็ตามที่มาหาเจ้า? เจ้ากล้าดียังไงถึงฝ่าฝืนคำสั่งของเราเช่นนี้" ทั้งนี้เพราะพวกเขามีธรรมเนียมอันชั่วช้าที่จะกระทำอนาจารต่อผู้คนที่สัญจรผ่านมา และท่านนะบีลูฏได้ขัดขวางพวกเขาและให้ที่พักพิงแก่แขกของท่าน พวกเขาจึงกล่าวตำหนิท่านด้วยถ้อยคำที่แสดงถึงความโอหังและไม่ยำเกรงต่อบาป

บทเรียนที่ได้รับ:

1. การยืนหยัดในความถูกต้องแม้ถูกต่อต้านจากสังคมส่วนใหญ่ เป็นแบบอย่างอันงดงามของบรรดานะบีที่เราควรยึดถือ
2. การปกป้องแขกและให้เกียรติผู้มาเยือนเป็นมารยาทอันสูงส่งในอิสลาม แม้จะต้องเผชิญกับการข่มขู่ก็ตาม
3. สังคมที่เต็มไปด้วยความชั่วช้าลามกจะไม่ยอมรับผู้ที่เรียกร้องสู่ความดี และมักจะกดดันผู้ที่พยายามแก้ไขความเสื่อมทราม แต่ผู้ศรัทธาต้องไม่หวั่นไหว
4. การที่อัลลอฮ์ทรงเล่าเรื่องราวนี้ในคัมภีร์อันสูงส่ง แสดงให้เห็นว่าพระองค์ทรงปกป้องบรรดาผู้ยำเกรง และจะทรงตอบแทนผู้ที่อดทนต่อการทดสอบด้วยชัยชนะในที่สุด