Surja El-Isra — Ajet 49

Kuptimet e fjalëve:

• "Rufaten" (رُفَاتًا): Eshtë thërrmimi i eshtrave dhe copëtimi i tyre pas kalbëzimit, derisa të bëhen si pluhur.
• "Meb'uthune" (مَبْعُوثُونَ): Të ringjallur dhe të ngritur nga varret.

Tefsiri i Ajetit:

Idhujtarët e Mekës, duke mohuar ringjalljen dhe duke u çuditur prej saj, thanë: "A kur të vdesim dhe të bëhemi eshtra të kalbur e thërrime të shkapërderdhura në tokë, vërtet do të ringjallemi përsëri dhe do të krijohemi një krijim i ri?" Ata e konsideruan këtë gjë të pamundur dhe të largët nga logjika e tyre, duke u tallur me premtimin e Allahut për jetën pas vdekjes. Ata nuk e kuptonin se Allahu që i krijoi ata nga asgjëja, është i Fuqishëm t'i rikrijojë ata edhe një herë, sepse ringjallja për Të është po aq e lehtë sa krijimi i parë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ajeti na mëson se mohimi i ringjalljes ishte një nga dyshimet kryesore të jobesimtarëve në të gjitha kohërat, dhe se Kur'ani u përgjigjet këtyre dyshimeve me argumente logjike dhe të qarta.
2. Nga ky ajet kuptojmë se besimi në jetën pas vdekjes është themeli i përgjegjësisë morale; ai që beson se do të japë llogari, përpiqet të bëjë vepra të mira dhe të largohet nga të këqijat.
3. Ajeti na kujton fuqinë e pakufishme të Allahut, i cili është i aftë të krijojë nga asgjëja dhe ta kthejë jetën pas shkatërrimit, gjë që na mbush zemrat me shpresë dhe na bën të mbështetemi vetëm tek Ai.
4. Tallja e jobesimtarëve me të vërtetat hyjnore nuk duhet të na lëkundë besimin; përkundrazi, duhet të na forcojë në bindjen tonë se e vërteta do të triumfojë, ndërsa e kota do të shkatërrohet.