Surja Merjem — Ajet 92

Kuptimi i fjalëve:

• وَمَا يَنبَغِي: Nuk është e përshtatshme, nuk i takon, nuk është në përputhje me madhështinë.
• لِلرَّحْمَٰنِ: Për të Gjithëmëshirshmin (Allahun).
• أَن يَتَّخِذَ وَلَدًا: Të marrë për Vete një fëmijë (djalë).

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar e ka mohuar nga Vetja çdo lloj fëmije, duke thënë se nuk i takon dhe nuk është në përputhje me madhështinë e Tij të përsosur që Ai të ketë fëmijë. Kjo sepse marrja e fëmijës zakonisht ndodh për shkak të nevojës, dëshirës për vazhdimësi, apo për shoqëri e ngushëllim – të gjitha këto janë cilësi të mungesës dhe dobësisë, të cilat janë larg përsosmërisë së Allahut. Allahu është i Vetëmjaftueshëm, i Pasur, nuk ka nevojë për askënd dhe asgjë, dhe është i pastër nga çdo mangësi. Ai është Krijuesi i gjithçkaje, dhe të gjitha krijesat janë robër të Tij, nënshtruar ndaj Tij. Pra, si mund të ketë Ai fëmijë, kur Ai nuk i ngjan askujt dhe askush nuk i ngjan Atij? Ai është i Lartësuar nga ajo që i atribuojnë jobesimtarët.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Madhështia dhe përsosmëria e Allahut kërkojnë që ne ta pastrojmë besimin tonë nga çdo atribut që nuk i takon Atij, siç është atribuimi i fëmijëve.
2. Ajeti na mëson se Allahu është i Vetëmjaftueshëm dhe nuk ka nevojë për asnjë krijesë, ndërsa të gjitha krijesat kanë nevojë për Të.
3. Të menduarit për këtë të vërtetë na afron më shumë te Allahu dhe na mbush zemrat me respekt e frikë ndaj Tij, duke na bërë të ndjejmë madhështinë e Tij në çdo moment.
4. Ky ajet na fton të reflektojmë mbi pastërtinë e besimit islam, i cili e lartëson Allahun nga çdo ngjashmëri me krijesat, duke na dhënë qetësi shpirtërore dhe besim të fortë.