سوره مریم — آیه 92

معانی کلمات:

• یَنبَغی: سزاوار بودن، شایستگی داشتن، درست و بایسته بودن.
• یَتَّخِذ: برگزیدن، گرفتن (برای خود).

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، هرگونه نسبت فرزند را از ساحت مقدس خود به شدت نفی میکند و میفرماید: سزاوار و شایسته مقام رحمانیت خداوند نیست که فرزندی برای خود برگزیند. اتخاذ فرزند، نشانهای از نیاز، نقص و احتیاج به مونس و یاور است و این امور در ذات پاک خداوند که غنی مطلق و بینیاز از همه چیز است، هرگز راه ندارد. خداوندی که رحمت گستردهاش همه موجودات را فرا گرفته، از هر عیب و نقصی منزّه و مبرّاست و نسبت دادن فرزند به او، نه تنها نادرست، بلکه امری محال و ناممکن است؛ زیرا فرزند، جنس و همانند پدر است و خداوند متعال نه همتایی دارد و نه نیازی به مونس و مددکار. او خالق همه چیز است و هیچ چیزی شبیه و مانند او نیست.

فواید و پیامهای آیه:

1. شناخت عظمت و بینیازی خداوند: این آیه به ما میآموزد که خداوند را با صفات کمال و جلال بشناسیم و او را از هر نقص و نیازی منزّه بدانیم. محبت به چنین خدای کاملی، دل را از وابستگی به غیر او پاک میکند.
2. ردّ خرافات و باورهای نادرست: قرآن کریم ما را از پذیرش کورکورانه عقاید نادرست بازمیدارد و دعوت میکند تا با خرد و اندیشه، حق را از باطل تشخیص دهیم.
3. تقویت توحید خالص: با نفی فرزند از خداوند، توحید ما خالصتر میشود و میفهمیم که تنها اتکا و امید ما باید به خدایی باشد که بینیاز مطلق است و هیچ شریکی در الوهیت ندارد.
4. آرامش دل در پناه رحمت الهی: خداوند «رحمان» است و رحمتش همه چیز را فرا گرفته است. وقتی بدانیم او نیازی به فرزند و یاور ندارد، بلکه خود پشتیبان و یاور بندگان است، دلمان به رحمت بیکران او آرام میگیرد و با امیدواری، به درگاهش رو میآوریم.