Sure Meryem — Ayet 94

Kelime Anlamları:

• أَحْصَاهُمْ (Ahsâhum): Onları saydı, tek tek bildi, kuşattı.
• عَدَّهُمْ عَدًّا (Addehum adden): Onları bir bir saydı, sayılarını tam olarak belirledi.

Tefsir:

Bu mübarek ayet, Yüce Allah'ın kulları üzerindeki mutlak ilmini ve kuşatıcı kudretini beyan etmektedir. Allah Teâlâ, yarattığı tüm varlıkları -insanlar, cinler, melekler, hayvanlar, bitkiler, hatta gözle görülmeyen en küçük zerreler dahil- eksiksiz bir şekilde bilir ve hepsini tek tek saymıştır. O'nun ilminden hiçbir şey kaçmaz; ne bir karıncanın ayak sesi, ne bir yaprağın düşüşü, ne de kalplerin en gizli sırları.

Allah'ın "sayması" bizim saymamız gibi değildir. Bizler saymak için zamana, araçlara ve çabaya muhtacız. Oysa Allah'ın ilmi ezelidir, ebedidir ve her şeyi kuşatmıştır. O, kullarını bir bir bilir; isimlerini, yaşlarını, rızıklarını, amellerini, ecellerini... Hiçbir şey O'na gizli değildir.

Bu ayet, insanın içini huzurla dolduran muazzam bir hakikati hatırlatır: Bizler bu kocaman evrende kaybolmuş, unutulmuş değiliz. Rabbimiz bizi biliyor, görüyor ve her an gözetiyor. Hiçbir iyiliğimiz boşa gitmeyecek, hiçbir kötülüğümüz de göz ardı edilmeyecektir. Bu bilinç, mümini sürekli bir uyanıklık ve sorumluluk içinde yaşatır.

Ey insan! Eğer Allah'ın seni saydığını, her halini kaydettiğini ve hiçbir şeyin O'ndan gizli kalmadığını bilirsen, hayatına nasıl bir ciddiyet gelir? Gecenin karanlığında işlediğin gizli bir günahın, sabahın erken saatlerinde yaptığın küçük bir iyiliğin... Hepsi O'nun defterinde yazılıdır. Bu ne büyük bir şereftir: Kâinatın Yaratıcısı seni tanıyor ve seninle ilgileniyor.

Bu ayet aynı zamanda kıyamet günü dirilişin ve hesabın da bir delilidir. Madem Allah kullarını saymış ve hepsini bilmektedir, öyleyse onları yeniden diriltmek ve amellerine göre karşılık vermek O'nun için çok kolaydır. Hiçbir kimse "ben kayboldum, ben unutuldum" diyemez. Herkes huzura çıkarılacak ve yaptıklarının karşılığını görecektir.

Bu hakikati idrak eden bir mümin, hayatını ciddiye alır. Günahlardan kaçınır, iyiliklere koşar. Çünkü bilir ki her an, her saniye Allah'ın ilmi ve gözetimi altındadır. Bu, hem bir korku hem de bir ümit kaynağıdır: Korku, günah işlemekten alıkoyar; ümit ise iyilik yapmaya teşvik eder.

Ne mutlu o kimseye ki, Allah'ın kendisini saydığını ve her halini bildiğini idrak eder de hayatını bu şuura göre düzenler! İşte o zaman kul, Rabbine yaklaşır ve O'nun rızasını kazanır.