سوره شعرا — آیه 167

معانی کلمات:

• تَنْتَهِ: باز ایستی، دست بردارى.
• مُخْرَجِین: بیرون رانده شدگان، تبعید شدگان.

تفسیر آیه:

قوم لوط در پاسخ به دعوت و نهی او، با تهدید و سرکشی گفتند: «ای لوط! اگر از این کار (نهی کردن ما از این عمل زشت) دست برنداری، قطعاً از کسانی خواهی بود که از سرزمین ما بیرون رانده میشوی.» آنان به جای پذیرش حق و بازگشت از گناه، پیامبر خود را تهدید به اخراج و تبعید کردند. این سخن نشاندهندهی نهایت لجاجت و سرکشی آنان در برابر دعوت حق بود؛ زیرا نه تنها به پند و اندرز او گوش ندادند، بلکه خواستند او را از شهر و دیار خود برانند. این تهدید، آخرین مرحله از عناد و دشمنی آنان با پیامبرشان بود که در نهایت عذاب الهی را برایشان به همراه آورد.

فواید و درسها:

• صبر و استقامت در برابر تهدید دشمنان: پیامبران الهی در برابر تهدیدهای دشمنان هرگز از دعوت خود دست برنمیداشتند و این درس بزرگی برای مؤمنان است که در راه حق، از تهدیدها نهراسند.
• نتیجهی لجاجت و سرکشی: کسانی که در برابر حق و دعوت پیامبران لجاجت میکنند و به جای پذیرش، تهدید و آزار میرسانند، سرانجام گرفتار عذاب الهی میشوند.
• محبت به پیامبر و پیروی از او: این آیه نشان میدهد که پیامبران در راه هدایت مردم چه سختیهایی را تحمل کردند؛ بنابراین سزاوار است که ما با محبت و پیروی از آنان، راه رستگاری را بپیماییم.
• دوری از گناهان بزرگ: این داستان هشدار میدهد که گناهان بزرگ مانند عمل قوم لوط، انسان را به جایی میرساند که حتی در برابر پیامبر خدا نیز سرکشی و تهدید کند؛ پس باید از چنین گناهانی به شدت پرهیز کرد.