Sura Sad — Aya 31

Maana ya maneno:

• الصَّافِنَاتُ: ni farasi wakubwa na wazuri ambao husimama kwa miguu mitatu na kuinua mguu wa nne; hii ni sifa ya farasi bora na wepesi.
• الْجِيَادُ: wingi wa "jawad", maana yake farasi bora, wepesi, na wanaotumika katika vita.

Ufafanuzi wa Aya:

Aya hii inamkumbusha Nabii Muhammad (SAW) kisa cha Nabii Suleiman (AS) alipopewa farasi bora na wepesi wa kivita. Ilikuwa ni alasiri (baada ya adhuhuri), farasi hao walionyeshwa mbele yake wakiwa wamesimama kwa miguu mitatu na kuinua mguu wa nne, ishara ya uwezo wao mkubwa na wepesi wa kukimbia. Walionyeshwa mbele yake kwa muda mrefu, hadi jua lilipotua na kukaribia kuchwa, kwa sababu alikuwa amejishughulisha na kuyatazama na kuyapenda, na hivyo akakosa kufanya ibada ya alasiri (Swalat al-Asr) kwa wakati wake. Hii ilimfanya aamue kuyatoa farasi hao kwa ajili ya Mwenyezi Mungu, kama ishara ya toba na kujitolea kwake.

Faida za Aya:

• Aya hii inatufundisha umuhimu wa kumtii Mwenyezi Mungu na kutanguliza ibada juu ya mambo ya dunia, hata kama ni vitu vizuri na vya thamani kama farasi bora.
• Inaonyesha adabu ya Nabii Suleiman (AS) alipogundua kosa lake, mara moja akatubu na kujitolea kwa Mwenyezi Mungu kwa kutoa vitu alivyovipenda zaidi.
• Inatuhimiza kutumia mali na vipaji vyetu kwa njia ya kumridhisha Mwenyezi Mungu, na kuwa makini tusijishughulishe na vitu vya dunia kiasi cha kusahau wajibu wetu wa kumwabudu Mwenyezi Mungu.
• Inaonyesha kwamba hata manabii wanaweza kukosea, lakini wanatubu haraka na kurejea kwa Mwenyezi Mungu, jambo linalotupa mwanga kwamba toba ni njia ya kurekebisha makosa yetu.