سوره اعراف — آیه 108

معانی کلمات:

• نَزَعَ: بیرون کشید، خارج کرد.
• بَيْضَاءُ: سفید و درخشان.
• لِلنَّاظِرِينَ: برای بینندگان و تماشاگران.

تفسیر آیه:

موسی علیه السلام پس از آنکه معجزه عصا را به فرعون و اطرافیانش نشان داد، دست خود را از گریبان یا از زیر بغل بیرون آورد. ناگهان آن دست، سفید و درخشان شد؛ سفیدیای خیرهکننده که مانند نور میدرخشید و برای همه بینندگان آشکار بود. این سفیدی نه از بیماری پیسی و برص بود، بلکه نوری معجزهآسا بود که از قدرت خداوند سرچشمه میگرفت. وقتی موسی دستش را به جای اول بازمیگرداند، به رنگ طبیعی خود برمیگشت. این معجزه، نشانهای روشن از صدق نبوت او و دلیلی بر قدرت بیپایان پروردگار بود تا فرعون و قومش بدانند که این آیات، سحر و جادو نیست، بلکه حقیقتی الهی است.

فواید و پیامهای آیه:

• معجزات پیامبران، نشانههای ملموس و قابل مشاهده برای همگان است تا حجت بر مردم تمام شود و هیچ بهانهای برای انکار باقی نماند.
• خداوند متعال به بندگان مخلص خود قدرت و کرامت عطا میکند و آنها را در برابر دشمنان یاری میرساند.
• ایمان واقعی، نیازمند دلهای آماده و چشمان بیناست؛ زیرا آیات الهی برای همه آشکار میشود، اما تنها مؤمنان از آن پند میگیرند.
• این آیه ما را به شکرگزاری از نعمتهای الهی دعوت میکند و یادآور میشود که خداوند قادر است هر چیزی را متحول کند و از دل تاریکی، روشنایی بیافریند.