Suurah Al-A'raaf — Aayad 121

Macnada Erayada:

"Qaaluu": waxay yiraahdeen (saaxiriintii).

"Aamannaa": waxaan rumaynay.

"Bi Rabbil-'Aalamiin": Eebaha abuuray dhamaan waxa jira oo dhan.

Tafsiirka:

Markii Muuse (CS) uu turay ushiisii oo ay noqotay mas weyn oo liqay waxa saaxiriintu soo tuurtay oo dhamaantood ahayd khiyaano, saaxiriintii way garteen in aanu kanas ahayn sixir bani-aadam, ee uu yahay xaqiiqo ka timid Eebbe. Waxay arkayeen in sixirkoodu uu yahay khiyaano dhacda, laakiin waxa Muuse soo bandhigay waa mucjiso ka sarraysa awoodda bini-aadamka. Sidaas darteed waxay ku dheheen iyagoo isla markiiba rumaysan: "Waxaan rumaynay Eebaha dhamaan jirrada, ee ah Rabbiga Muuse iyo Haaruun." Tani waxay ahayd rumayn ka timi qalbi saafi ah, iyagoon ka fiirsan cawaaqibka xun ee ay la kulmi doonaan Fircoon, oo ku hanjabay inuu xiri doono gacmahooda iyo lugahooda iskutallaab ah, oo uu wadhi doono. Laakiin iyagu waxay doorteen raalli ahaanshaha Eebbe oo ay ka hor istaageen cabsida Fircoon, waxayna ku muujiyeen in iimaanku uu ka weyn yahay wax kasta oo adduunyo.

Faa'iidooyin:

• Iimaanku waa iftiin qalbiga ku dhaca, kaas oo ka saarta caqabado iyo cabsido, sida saaxiriintu ay u rumaysteen xaqa isla markiiba iyagoon ka baqin hanjabaadka Fircoon.
• Rumaynta xaqa waa in aan lagu xidhin cawaaqibka adduunyo, waayo saaxiriintu waxay tusaale inoo yihiin in runta la yiraahdo xitaa haddii ay keento dhibaato.
• Mucjizada Nabiga (CS) waxay muujinaysaa in awoodda Eebbe ay ka sarreyso khiyaanada bini-aadamka, taasoo kalgacal iyo yaqiin ku siinaysa Mu'miniinta.
• Dulmiga iyo xadgudubku waa mid dhammaan, laakiin caddaaladda Eebbe waa mid gaadhi doonta, sida Fircoon iyo ciidankiisii ay ugu dhammaadeen halaag.