Surja Nuh — Ajet 6

Kuptimet e fjalëve:

• Firaran (فِرَارًا): Ikje, largim, arratisje nga e vërteta dhe nga thirrja drejt besimit.

Tefsiri i ajetit:

Nuhu a.s. i drejtohet Zotit të tij duke i raportuar gjendjen e vështirë me popullin e tij. Ai thotë: "O Zoti im, unë i thirra ata natë e ditë, por thirrja ime nuk u shtoi atyre asgjë tjetër përveç ikjes dhe largimit nga e vërteta." Sa herë që ai i ftonte ata drejt besimit dhe njësisë së Allahut, që të ishte shkak për faljen e mëkateve të tyre, ata iknin e largoheshin edhe më shumë. Ata nuk po kërkonin vetëm të shmangnin dëgjimin e thirrjes, por po iknin me forcë e vendosmëri nga udhëzimi. Kjo ishte gjendja e tyre: sa më shumë që Nuhu i ftonte, aq më shumë ata iknin dhe forcoheshin në mohim. Ata madje i vinin gishtat në veshë që të mos dëgjonin, mbuloheshin me rrobat e tyre që të mos e shihnin, dhe këmbëngulnin në mosbesimin e tyre me mendjemadhësi të madhe.

Përfitimet nga kjo ajet:

1. Thirrësi në rrugën e Allahut duhet të jetë i durueshëm dhe i vendosur, edhe kur sheh se thirrja e tij nuk po jep rezultat tek njerëzit, sepse detyra e tij është vetëm të përcjellë mesazhin.
2. Zemrat e njerëzve janë në dorën e Allahut; udhëzimi nuk varet nga elokuenca e thirrësit, por nga vullneti i Allahut.
3. Këmbëngulja në thirrje është cilësi e pejgamberëve; ata nuk lodhen dhe nuk dëshpërohen nga përgjigja negative e popullit të tyre.
4. Ajeti na mëson se disa njerëz, sa më shumë që i fton në të mirë, aq më shumë largohen; kjo nuk duhet të na ndalojë nga vazhdimi i thirrjes, sepse shpërblimi është te Allahu.
5. Thirrja e Nuhut a.s. përfshinte ditën dhe natën, duke treguar se thirrja duhet të jetë e vazhdueshme dhe e pandërprerë, me durim dhe këmbëngulje.