Нух сүрөсү — Аят 6

1. Сөздөрдүн мааниси:

• فِرَارًا — качуу, алыстоо, жүз буруу.
• دُعَائِي — менин чакыруум, дааватым.
• يَزِدْهُمْ — аларга кошумча болду, көбөйдү.

1. Аяттын түшүндүрмөсү:

Нух пайгамбар (алайхи-с-салам) өз элине күндүз-түнү, ачык-жашырын, ар кандай ыкма менен Аллахка ыйман келтирүүгө жана Ага моюн сунууга чакырган. Бирок алардын жообу чакырууга ылайык болгон жок. Тескерисинче, анын дааваты аларды ыйманга жакындаштырбай, тескерисинче, акыйкаттан ого бетер алыстатып, качууга алып келди. Алар чакырууну угаар замат жүз буруп, андан качып, кайра каапырлыктарында туруп алышты. Бул аятта Нух пайгамбардын узак убакыт бою кылган дааватынын натыйжасыз болгону, элинин текеберлиги жана акыйкаттан жүз буруусу баяндалат. Алар акыйкатты уккан сайын андан ого бетер алыстап, качып бара жатышты.

1. Алынган пайдалар:

• Даават кылуу — сабырдуулукту жана туруктуулукту талап кылган улуу иш. Нух пайгамбар көп жылдар бою чакырганы менен, натыйжа кечигиши мүмкүн.
• Адамдардын жүз буруусу жана качып кетиши даават кылуучунун аракетин токтотууга себеп болбошу керек.
• Ыйман — Аллахтын берген жакшылыгы. Кимдир бирөө акыйкаттан качса, бул анын өзүнүн текеберлиги жана жүрөгүнүн катышынан улам.
• Ар бир чакыруу натыйжа берет деп күтүү туура эмес; кээде адамдар акыйкаттан ого бетер алысташат. Бирок даават кылуучу өз милдетин аткарышы керек.
• Бул аят бизге акыйкатты укканда ага кулак салуу, текеберлик кылбоо жана жүз буруудан сактануу зарылдыгын эскертет.