Surah Nuh — Aya 6

Ma'anar Kalmomi:

• فِرَارًا: guduwa da nisa daga gaskiya, ba su ƙara wa junansu komai ba face guduwa da bijirewa.

Tafsirin Ayar:

Nuhu annabi, alayhis-salatu was-salam, ya shaida wa Ubangijinsa cewa duk da yawan kiran da ya yi wa mutanensa dare da rana, ba su amsa ba, sai dai kiran nasa ya ƙara musu nisa da gudu daga imani. A maimakon su tuba su koma ga Allah, sai suka ƙara bijirewa da ƙin yarda. Wannan yana nuna cewa waɗannan mutane sun cika da taurin kai da girman kai, har duk wani alheri da ake yi musu sai ya zama dalilin ƙara musu ɓarna, kamar yadda Allah Ya bayyana a wasu wuraren cewa: "Kuma ba ya ƙara wa azzalumai face hasara." (Al-Isra: 82). Wato kiran Nuhu bai amfana su ba, domin sun rufe zukatansu da kunne, sai ya zama kiran nasa yana ƙara musu guduwa daga gaskiya.

Fa'idodin Darasi:

1. Nacewa a kan wa'azi da kira zuwa ga Allah, ko da kuwa mutane ba su amsa ba, domin lada yana ga mai yin kiran, ba ga mai amsa ba.
2. Taurin kai da girman kai na iya sa mutum ya juya baya daga alheri, har abin da ya kamata ya amfane shi ya zama dalilin halakarsa.
3. Annabi Nuhu ya kasance abin koyi ga masu kira, domin bai gajiya ba a kan aikinsa na kira, duk da tsawon lokaci da wahala.
4. Wannan ayar tana nuna mana cewa wa'azi ba shi ne ke canza zuciya ba, sai dai Allah Shi kadai Mai shiryarwa ne, kuma Mu'umin bai kamata ya yanke ƙauna ba idan mutane ba su amsa ba.