سوره ضحی — آیه 6

معانی کلمات:

• یَتِیمًا: کودکی که پدرش از دنیا رفته باشد.
• فَآوَىٰ: پس پناه داد و جایگاه امن بخشید.

تفسیر آیه:

آیا خداوند تو را یتیم نیافت و پناهت داد؟ آری، او تو را در حالی یافت که پدرت را از دست داده بودی و در کودکی بیپناه بودی، پس تو را در سایهی حمایت و رحمت خود قرار داد و کسانی را مأمور کرد تا از تو مراقبت کنند. ابتدا جدّت عبدالمطلب با مهربانی تمام سرپرستیات را بر عهده گرفت و پس از او عمویت ابوطالب با فداکاری و محبت، تو را پناه داد و از تو حمایت کرد. اینگونه خداوند تنهایی و یتیمی تو را جبران نمود و آرامش و امنیت را به زندگیات بخشید.

فواید و پیامهای آیه:

• خداوند هرگز بندگانش را در سختیها و تنهاییها رها نمیکند؛ او همیشه راهی برای نجات و آرامش آنان میگشاید.
• یتیمی و بیپناهی هرگز مانع رسیدن به عظمت و موفقیت نیست؛ چرا که خداوند سرپرست و یاور بندگان مؤمن است.
• این آیه به ما میآموزد که باید نسبت به یتیمان و کودکان بیسرپرست مهربان باشیم و آنان را پناه دهیم، همانگونه که خداوند پیامبرش را پناه داد.
• یادآوری نعمتهای گذشته، دل را شکرگزار میکند و محبت خدا را در قلب انسان افزایش میدهد.