Suurah Taa-Haa — Aayad 116

Macnada Erayada:

• Abay (أَبَىٰ): Diiday, isla weynaan ka dhigay, oo u diiday inuu sujuud ku sameeyo.

Tafsirka:

Xusuuso markaan ku nidhi Malaa'igta: "U sujuuda Aadam" sujuud sharaf iyo maamuus ah, oo ah sujuud aan cibaado ahayn, laakiin waa amar Eebe oo ay tahay in la addeeco. Malaa'igtii oo dhami way addeecday oo way sujuudday, marka laga reebo Ibliis oo diiday sujuudka isagoo isla weynaanaya oo kibirsan. Ibliis wuxuu la joogay Malaa'igta laakiin kama mid ahayn, wuxuuna ahaa jinni, wuxuuna diiday inuu sujuudo Aadam isagoo ku dhihi: "Anigu ka khayr badan baan ahay Aadam, waxaana iga abuuray Naar, isagana waxaa laga abuuray Dhoobo."

Faa'iidooyinka:

1. Addeecida amarka Eebe waa furaha guusha: Malaa'igtu waxay ku guulaysatay addeecida amarka Eebe, halka Ibliis uu ku hungoobay diidmada iyo kibirka.
2. Kibirku waa sababta halaagga: Ibliis waxaa halaagay kibirkiisa, isagoo u diiday inuu sujuudo Aadam. Tani waxay ina baraysaa in kibirku yahay astaanta shaydaanka, waana in aannu ka fogaanno.
3. Sharafta Aadam iyo Banuu Aadam: Eebe wuxuu ku sharfay Aadam inuu Malaa'igta ku amro inay u sujuudaan, taasoo muujinaysa sharafta insaanka ee uu Eebe siiyay.
4. Cadaawadda Ibliis ee dadka: Ibliis wuxuu diiday sujuudkii Aadam, wuxuuna ku dhaartay inuu dadka ka baadiyeeyo. Taasoo ina baraysa inaannu ka digtoonaanno waswaasiyadiisa.
5. Tawbiiddu waa furan tahay: Inkastoo Ibliis uu diiday, haddana dadka ayaa loo furay albaabka toobadda, mana aha inaannu ku dayanno kibirkiisa.