Sura Al-Imran — Werset 59

Znaczenie słów:

• Mathal – przykład, podobieństwo, porównanie.
• Khalaqahu – stworzył go, ukształtował go.
• Min turab – z prochu ziemi, z pyłu.
• Kun fa-yakun – „Bądź!" – i staje się; oznacza natychmiastowe spełnienie się woli Bożej bez żadnych pośrednich przyczyn.

Tafsir (wyjaśnienie):

Bóg – Wszechmogący i Najwyższy – przedstawia w tym wersecie przekonujący i ostateczny argument przeciwko tym, którzy twierdzili, że Jezus (pokój z nim) jest bogiem lub synem Boga, ze względu na jego narodziny bez ojca. Bóg porównuje stworzenie Jezusa do stworzenia Adama (pokój z nim). Adam został stworzony przez Boga bez ojca i bez matki – bezpośrednio z prochu ziemi. Bóg powiedział do niego: „Bądź!" – i Adam stał się człowiekiem. Jezus natomiast został stworzony z matki, ale bez ojca. Skoro więc stworzenie Adama – które było bardziej niezwykłe, bo bez obojga rodziców – nie uczyniło z Adama boga, to tym bardziej narodziny Jezusa bez ojca nie mogą być dowodem na jego boskość. Wszyscy ludzie – zarówno muzułmanie, jak i chrześcijanie – zgadzają się, że Adam był zwykłym człowiekiem, sługą Boga, mimo że jego stworzenie było cudem. Podobnie Jezus jest sługą Boga, Jego prorokiem i posłańcem, a jego cudowne narodziny są jedynie znakiem mocy Boga, a nie dowodem na jego bóstwo. Stworzenie Jezusa – podobnie jak Adama – dokonało się mocą Bożego słowa „Bądź!", które natychmiast się spełnia, bez żadnych naturalnych przyczyn.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Wielkość mocy Boga – Ten werset ukazuje absolutną wszechmoc Stwórcy, który stwarza z niczego jednym słowem „Bądź!". To napełnia serca wierzących podziwem i pokorą wobec Boga.
2. Jedność pochodzenia ludzi – Porównanie Jezusa do Adama pokazuje, że wszyscy ludzie są stworzeniami Boga, podległymi Jego woli, i nikt nie ma w sobie cząstki boskości. To uczy nas pokory i równości wszystkich ludzi wobec Stwórcy.
3. Wiara w cuda bez popadania w przesadę – Islam uczy nas, że cuda są znakami mocy Boga, ale nie powodem do ubóstwiania ludzi, przez których Bóg ich dokonuje. Cudowne narodziny Jezusa są jak cudowne stworzenie Adama – oba są dowodem na potęgę Boga, a nie na boskość stworzeń.
4. Mądrość w dyskusji – Werset ten pokazuje, jak należy prowadzić spór w sposób logiczny i przekonujący, odwołując się do argumentów, które przeciwnik sam uznaje. Skoro chrześcijanie wierzą w cudowne stworzenie Adama bez rodziców, a jednocześnie nie uważają go za boga, to powinni przyjąć tę samą logikę wobec Jezusa.
5. Miłość i szacunek dla Jezusa – Islam nakazuje wierzącym miłować Jezusa i wszystkich proroków, uznając ich za wzory do naśladowania, ale jednocześnie chroni ich cześć przed przesadą, która prowadzi do bałwochwalstwa. To jest droga złotego środka – między lekceważeniem a ubóstwianiem.
6. Zaufanie do Bożego planu – Tak jak Bóg stworzył Adama i Jezusa w sposób cudowny, tak też ma władzę nad wszystkim w naszym życiu. Wierzący, który to rozumie, ufa Bogu w każdej sytuacji, wiedząc, że Jego moc nie zna granic.