ሱረቱ አል-ማኢዳ — አንቀጽ 63

የቃላት ማብራሪያ፦

• ረባኒዮን (الرَّبَّانِيُّونَ)፦ በሃይማኖት ጥልቅ እውቀት ያላቸው የሃይማኖት መሪዎችና አስተማሪዎች ናቸው።
• አሕባር (الْأَحْبَارُ)፦ የሃይማኖት ሊቃውንት፣ የመጻሕፍት እውቀት ያላቸው ምሁራን ማለት ነው።
• ኢስም (الْإِثْمَ)፦ ኃጢአት፣ ውሸትና ሐሰተኛ ምስክርነትን የመሳሰሉ ክፉ ንግግሮች ናቸው።
• ሱሕት (السُّحْتَ)፦ በሐራም መንገድ የሚገኝ ገንዘብ፣ ሙስናና የሰዎችን ሀብት በከንቱ መብላት ማለት ነው።
• ለቢእሳ (لَبِئْسَ)፦ በጣም የከፋ፣ እጅግ የሚያሳዝን ማለት ነው።

የአንቀጹ ትርጓሜ፦

አላህ በዚህች አንቀጽ ውስጥ ስለ ሃይማኖት ሊቃውንትና መሪዎች ሃላፊነት ያስተምረናል። ከእነሱ በፊት የነበሩ አንዳንድ ሰዎች ወደ ኃጢአትና ግፍ በመሮጥ ውሸትን ይናገሩ፣ ሐሰተኛ ምስክርነትን ይሰጡ፣ የሰዎችንም ሀብት በሐራም መንገድ ይበሉ ነበር። እነዚህ ሊቃውንትና መሪዎች ግን ይህን ክፉ ተግባር ሲያዩ አልከለከሉም፣ አልመከሩም። ኃጢአትን በመተውና ሌሎችንም ከክፉ በመከልከል ረገድ ግዴታቸውን አልተወጡም።

አላህ ይህን ድርጊታቸውን በመናቅ፦ እነዚህ ሊቃውንትና መሪዎች የሚሠሩት ሥራ እጅግ የከፋና የሚያሳዝን ነው ብሎ አስጠነቀቀ። ምክንያቱም ኃጢአትን ማየትና ዝም ማለት በራሱ ከኃጢአቱ ጋር የሚመዘን ክፉ ተግባር ነው። ሊቃውንት የህብረተሰቡ መጠበቂያና የእውነት ተከላካዮች ናቸው፤ እነሱ ዝም ሲሉ ክፉ ተግባር ይስፋፋል፣ ብልሹነትም ይሰራጫል።

እንግዲህ ይህች አንቀጽ ለእኛ ትልቅ ትምህርት ትሰጣለች፦ እያንዳንዱ ሙስሊም፣ በተለይም የእውቀት ባለቤቶችና የህብረተሰብ መሪዎች፣ ክፉን ሲያዩ መከልከልና መመከር ይኖርባቸዋል። ዝምታ በራሱ አንድ ዓይነት ተባባሪነት ነው። ነገር ግን እንደ እስልምና ትምህርት መከልከል በጥበብና በለሆሳስ መሆን አለበት፤ ለውጥ የሚያመጣ ጥሩ ንግግር መሆን አለበት።

ይህች አንቀጽ የእስልምናን ውበት ታሳየናለች፦ እስልምና ግለሰባዊ ኃጢአትን ብቻ አይመለከትም፣ ነገር ግን የህብረተሰብን ጤናና የፍትህን ስርዓት ይጠብቃል። ስለዚህ እኛም ኃጢአትን ለመከልከልና መልካምን ለማዘዝ በቁርአን መሠረት እንተጋ። ይህን ስናደርግ አላህ ለሚሰጠን ምንዳ ተስፋ እናድርግ፤ ለህብረተሰባችንም የተሻለ ወደፊት እንገንባ።