Suurah Al-An'aam — Aayad 39

Macnaha ereyada:

• ṣummun (صُمّ): dhagoolo, ma maqlaan wax toosan.
• bukum (بُكْم): carrab la’, kuma hadlaan xaqa.
• fī al-ẓulumāt (فِي الظُّلُمَاتِ): gudaha mugdiyada baadiyaha iyo jahliga.

Tafsiirka Aayadda:

Kuwa beeniyay aayaadkannaga (Qur’aanka iyo mucjisooyinka Nabiga) waxay la mid yihiin dhagoolaha aan wax maqlin, iyo carrab-la’aanta aan wax ku hadlin, waxayna ku sugnaan mugdi daran oo baadi ah, mana arkaan jidka toosan. Sidaas darteed, ma awoodaan inay maqlaan xaqa oy ku hadlaan, mana arkaan jidka hanuunka. Cidda Eebe doono inuu dhumiyo, wuu dhumiyaa oo kaga tagaa baadidiisa, cidda uu doono inuu hanuuniyo, wuxuu ka dhigaa mid ku socda jidka toosan ee aan qallooc lahayn, isagoo siiyay tawfiiqka iyo hanuunka.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayadda:

1. Digtoonaanta ka fog baasabaxa: Aayaddu waxay noo caddaynaysaa in beeninta aayaadka Eebe ay tahay sababta ugu weyn ee qofka ku dhigi karta dhagool iyo carrab la’ oo ku sugnaan mugdi, marka waa inaan ka fogaannaa beeninta iyo diidmada xaqa.
2. Tawfiiqka Eebe ayaa ah isha hanuunka: Waxaa noo muujinaysa in hanuunka iyo baadida ay yihiin amar Eebe, marka waa inaan Eebe baryeynaa inuu na hanuuniyo oo na saaro jidka toosan.
3. Naxariista Eebe ee ku wajahan mu’miniinta: Eebe wuxuu u xilsaaray hanuunka ciddii doona, taasoo muujinaysa naxariistiisa iyo fadligiisa, wuxuuna ku farxad gelinayaa mu’miniinta inay ku sugan yihiin jidka toosan.
4. Cadaaladda Eebe: Cidda Eebe dhumiyo waa mid xaq u ah, maxaa yeelay waxay dooratay baadida iyada oo xaqa u yimid, marka Eebe kuma dulminayo cidna, laakiin waa cadaalad iyo xigmad.