Sure Kalem — Ayet 26

Kelime Anlamları:

• رَأَوْهَا (raevhâ): Onu gördüler (bahçelerini yanmış, kararmış halde gördüler).
• ضَالُّونَ (dâllûn): Yolu şaşırmışlar, sapmışlar.

Tefsir:

Bu âyet, Ashâb-ı Cennet (bahçe sahipleri) kıssasının en çarpıcı sahnelerinden birini anlatır. Onlar, bahçelerinin mahsulünü toplamak için erkenden yola çıkmışlardı; fakat Allah'ın izni olmadan "inşallah" demeyi unutmuşlar, yoksullara vermekten kaçınmayı kalplerinden geçirmişlerdi. İşte bu yüzden, geceleyin Rabbinin bir emriyle bahçeleri kül olmuş, yanmış bir hâle gelmişti.

Sabah erkenden bahçelerine vardıklarında gördükleri manzara karşısında dehşete kapıldılar. Bahçeleri o kadar tanınmaz hâldeydi ki ilk anda onu kendi bahçeleri olarak bile tanıyamadılar. Birbirlerine dönüp: "Biz kesinlikle yolu şaşırmışız, burası bizim bahçemiz değil!" dediler. Bu söz, aslında onların iç dünyasındaki şaşkınlığı ve inkârı yansıtıyordu; çünkü gözlerinin önünde yemyeşil, bereketli bir bahçe yerine simsiyah, yanmış bir arazi vardı.

Bu sahne, insanın Allah'ın kudreti karşısındaki acziyetini gözler önüne serer. Onlar, bir gece önce planladıkları hasadı yapmayı hayal ederken, sabah kendilerini hayal kırıklığı ve pişmanlık içinde buldular. Bu kıssa, nimetlerin sahibinin gerçekte Allah olduğunu ve O'nun rızası gözetilmeden yapılan her işin akıbetinin hüsran olabileceğini bizlere öğretir.

Sevgili kardeşim, bu âyetten alacağımız büyük dersler vardır: Her işimizde Allah'a tevekkül etmeli, "inşallah" demeyi dilimizden düşürmemeliyiz. Sahip olduğumuz her nimetin Allah'ın bir lütfu olduğunu unutmamalı, O'nun emrettiği şekilde paylaşmalıyız. Cimrilik ve bencillik, insanı helake sürükleyen kötü huylardandır; oysa cömertlik ve paylaşma, hem dünyamızı hem ahiretimizi mamur eder. Rabbimiz, bizleri bu kıssadan ders alan, nimetlerin kadrini bilen ve O'nun rızasına uygun yaşayan kullarından eylesin. Unutmayalım ki Allah'ın rahmeti, tövbe eden kullarına her zaman açıktır; yeter ki biz O'na yönelip samimi bir kalple dönelim.