Sure Mâide — Ayet 59

Kelime Anlamları:

• Tenkımûn: Kınamak, ayıplamak, bir kusur bulup cezalandırmak veya serzenişte bulunmak.
• Fâsikūn: Allah'ın emirlerinden çıkan, doğru yoldan sapan, günahkârlar.

Tefsir:

Ey Resûl! Kitap ehli olan Yahudi ve Hristiyanlara, özellikle de sana ve müminlere dil uzatan, alay eden o kimselere de ki: "Siz bizde kınayacak, ayıplayacak ne buluyorsunuz? Bize karşı tavrınızın tek sebebi, bizim Allah'a, bize indirilen Kur'an'a ve daha önce indirilmiş olan Tevrat, Zebur ve İncil gibi kitaplara iman etmemiz midir? Yoksa sizi rahatsız eden şey, bizim çoğunuzun yoldan çıkmış, Allah'ın emirlerini terk etmiş kimseler olduğunu söylememiz midir?"

Bu âyet, müminlerin imanlarının bir övünç kaynağı olduğunu, Kitap ehlinin müminlere yönelik eleştirilerinin aslında onların imanlarına olan düşmanlıklarından kaynaklandığını ortaya koymaktadır. Onların "ayıp" saydıkları şey, aslında en büyük fazilettir: Allah'a ve O'nun gönderdiği tüm kitaplara iman etmek. Bu iman, geçmişten günümüze tüm peygamberleri ve kitapları kabul etmeyi gerektirir. Müminler, bu imanla şereflenmişlerdir.

Ayrıca bu âyet, müminlerin Kitap ehline karşı net ve cesur bir dille konuşmalarını, hakikati söylemekten çekinmemelerini öğretir. Onların çoğunun fasık olduğunu, yani Allah'ın emirlerinden saptıklarını açıkça ifade etmek, bir düşmanlık değil; bir uyarı ve hakikatin beyanıdır. Bu, müminin onurlu duruşunu gösterir.

Sevgili kardeşim! Bu âyet bize gösteriyor ki, iman edenler her zaman bazı kesimlerin kınamasına, alayına maruz kalabilirler. Ancak bu kınamalar, imanımızın değerini düşürmez. Bilakis, bizim hak üzere olduğumuzu gösteren birer delildir. Önemli olan, Allah'ın rızasını kazanmak ve O'nun ipine sımsıkı sarılmaktır. İnsanların ne dediğine değil, Rabbimizin ne buyurduğuna bakalım. Çünkü asıl kurtuluş, O'nun emirlerine uymaktadır. Bu vesileyle Allah hepimizi, Kitap ehlinin kınamasından etkilenmeyen, imanında sebat eden kullarından eylesin.