සූරා අල්-මාඉදා — ආයාත් 59

වචනවල අර්ථ:

• تَنقِمُونَ – ඔබ අපට දොස් පවරන්නේ / චෝදනා කරන්නේ
• آمَنَّا – අප ඇදහූ බව
• فَاسِقُونَ – අකීකරුවන් / පාපතරයන්

අර්ථ විවරණය:

නබිවරය, ඔබ මෙසේ පවසන්න: “අහෝ ධර්මය හිමි ජනයිනි! (යුදෙව්වරුන් හා ක්රිස්තියානුවන් වශයෙන් හැඳින්වෙන තව්රාතය හා ඉන්ජීලය පිළිගත් අයවළුනි!) අප අල්ලාහ්ව හා අප වෙත පහළ කරන ලද (කුර්ආනය) ද, අපට පෙර පහළ කරන ලද (තව්රාතය, ඉන්ජීලය වැනි) දේව ග්රන්ථ ද ඇදහීම හැර, අප තුළ ඔබට දොස් පැවරිය හැකි වෙනත් කිසිවක් ඔබ දකිනවාද? එසේම ඔබගෙන් බොහෝ දෙනෙක් (අල්ලාහ්ගේ ආඥාවන්ට අකීකරු වී, ධර්මයෙන් බැහැරව) පාපතරයන් බවට අප සාක්ෂි දැරීම ද ඔබට දොස් පැවරිය හැකි කාරණයක් වශයෙන් ඔබ සලකනවාද?”

එනම්, ඔවුන් මුස්ලිම්වරුන්ට චෝදනා කරන ලද සියලු කරුණු, ඇත්ත වශයෙන්ම ඔවුන්ගේ ගෞරවය හා උසස් බව වැඩි කරන දෑ වේ. එම චෝදනාවල සාරය නම්, මුස්ලිම්වරු අල්ලාහ්ව හා ඔහුගේ සියලු දේව ග්රන්ථවලට ඇදහීමට පත්වීමයි. එමෙන්ම ඔවුන් ධර්මයේ සත්යය වටහාගෙන එය අනුගමනය කිරීම නිසා, ධර්මයෙන් බැහැරව සිටින ඔවුන්ගේ බහුතරය පාපතරයන් බව ප්රකාශ කිරීමට සිදුවීමයි. මෙය චෝදනාවක් නොව, ගෞරවනීය සාක්ෂියක්ම වේ.

උපදේශන හා පාඩම්:

1. සත්යය වෙනුවෙන් ස්ථීරව සිටින විට, විරුද්ධවාදීන්ගේ චෝදනා ගැන කම්පා නොවිය යුතුය. ඔවුන්ගේ චෝදනා බොහෝ විට අපගේ ගෞරවය වැඩි කරන දෑ විය හැක.
2. මුස්ලිම්වරයෙකුගේ ඇදහීම පෙර පහළ කරන ලද සියලු දේව ග්රන්ථ හා දූතයින් කෙරෙහි ඇදහීම ඇතුළත් වේ. එය ඔහුගේ ඇදහීමේ පරිපූර්ණත්වයේ ලකුණකි.
3. අල්ලාහ්ගේ ආඥාවන්ට අකීකරු වීම හා ධර්මයෙන් බැහැරවීම අතිශය නින්දිත තත්ත්වයකි. ධර්මය හිමි ජනයා අතර පවා බහුතරයක් මෙම තත්ත්වයට පත්වීම ගැන කුර්ආනය පෙන්වා දෙයි.
4. අන්යයන්ගේ අයුක්ති සහගත චෝදනාවලට මුහුණ දෙන විට, ඉවසීමෙන් හා ප්රඥාවෙන් යුතුව, තර්කානුකූලව පිළිතුරු දීමට උත්සාහ කළ යුතුය. මෙය නබිවරයාට උගන්වන ලද ආකාරයයි.
5. ඇදහිලිවන්තයාගේ ජීවිතයේ පදනම විය යුත්තේ අල්ලාහ්ගේ තෘප්තිය හා ඔහුගේ මාර්ගෝපදේශය අනුගමනය කිරීමයි. මිනිසුන්ගේ ප්රශංසාව හෝ චෝදනා නොවේ.