Sure A'râf — Ayet 91

Kelime Anlamları:

• رَجْفَة: Şiddetli sarsıntı, deprem, zelzele.
• جَاثِمِينَ: Yüzüstü düşmüş, dizleri üzerine çökmüş, cansız yatanlar; helak olmuş kimseler.

Tefsir:

Bu ayet-i kerimede, Hz. Şuayb (a.s.)'ın kavmi olan Medyen halkının acı sonu bizlere haber verilmektedir. Onlar, peygamberlerini yalanlamış, Allah'ın emirlerine karşı gelmiş ve azgınlıkta ısrar etmişlerdi. Tüm uyarılara rağmen kibirlenip hakikati kabul etmemişlerdi.

Nihayet Allah'ın azabı onları yakaladı. "Şiddetli bir sarsıntı" yani korkunç bir deprem onları ansızın yakaladı. Bu öyle bir sarsıntıydı ki, yer onları sarsıp altüst etti. Sabah olduklarında ise, yurtlarında "jâsimîn" olarak bulunuyorlardı; yani dizleri üzerine çökmüş, yüzüstü yere kapanmış, cansız bedenler halinde helak olmuşlardı. Ne bir ses çıkarabiliyorlar, ne de kımıldayabiliyorlardı. Evleri onlara mezar olmuştu.

Bu tablo, Allah'ın azabının ne kadar dehşet verici olduğunu gözler önüne serer. Bir gece önce hayat dolu, gururlu ve şımarık bir topluluk vardı; sabah olduğunda ise yalnızca sessiz cesetler kalmıştı. Bu, Allah'ın vaadinin asla boşa çıkmayacağının ve O'nun kudretinin her şeye yeteceğinin en açık delilidir.

İbret ve Ders:

Sevgili kardeşlerim! Bu kıssa, bizlere Allah'a isyan etmenin ve peygamberlerin davetini reddetmenin sonunun ne olduğunu göstermektedir. Allah'ın azabı geldiğinde hiçbir güç, hiçbir servet, hiçbir mevki insanı kurtaramaz. O halde bizler, bu büyük ibretten ders almalıyız. Rabbimizin emirlerine sarılmalı, yasaklarından kaçınmalı ve O'nun rahmetine sığınmalıyız. Unutmayalım ki Allah, tövbe edenleri çok sever ve affedicidir. Henüz fırsat varken, gaflet uykusundan uyanıp Rabbimize yönelmeliyiz. Bu dünya hayatı geçicidir; asıl olan, ahiretteki ebedi hayattır. Allah'ın azabından korktuğumuz kadar, rahmetinden de ümitvar olmalıyız. İşte kurtuluş yolu budur: İman, itaat ve samimi bir tövbe ile Allah'a yönelmek.