ሱረቱ ሁድ — አንቀጽ 110

የቃላት ማብራሪያ፦

• آتَيْنَا: ሰጠን፣ ለጠግን።
• الْكِتَابَ: መጽሐፉን ማለትም ተውራትን።
• فَاخْتُلِفَ فِيهِ: በእርሱ ተለያዩ፤ አንዳንዶቹ አመኑ፣ ሌሎቹ ካዱ።
• كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ: ከጌታህ የቀደመ ቃል ማለትም ቅጣትን አለመቸኮል የሚገልጽ ውሳኔ።
• لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ: በመካከላቸው በተወሰነው ነበር፤ ከሓዲዎች በመጥፋት፣ አማኞች በመዳን።
• شَكٍّ مُّرِيبٍ: ጥርጣሬ ውስጥ የሚያደርግ አጠራጣሪ ጥርጣሬ።

የአንቀጹ ትርጉምና ትምህርት፦

አላህ ሙሳ (ዐ.ሰ) ተውራትን ሰጠው። ነገር ግን ሰዎቹ በእርሱ ተለያዩ፤ አንዳንዶቹ አመኑ፣ ሌሎቹ ደግሞ ካዱ። ይህ ሁኔታ ልክ እንደ አንተ ሕዝቦች በቁርአን ላይ እንደተከፋፈሉ ነው። አንዳንዶች አረጋግጠው ይቀበሉታል፣ ሌሎች ደግሞ ይክዱታል። ይህ የመለያየት ሁኔታ በቀድሞ ሕዝቦችም ላይ ተከስቶ ነበር።

ነገር ግን ከጌታህ የቀደመ ቃል ማለትም ቅጣትን ወዲያውኑ አለመላክ፣ እስከ ትንሣኤ ቀን ድረስ በጥበብ ማዘግየት የሚለው ውሳኔ ባልተወሰነ ኖሮ፣ በመካከላቸው በዚህ ዓለም በተወሰነ ነበር፤ ከሓዲዎች በመጥፋት፣ አማኞች ደግሞ በመዳን። አላህ ግን በጥበቡ ምክንያት ቅጣቱን ወደ ትንሣኤ ቀን አስተላልፏል።

እነዚህ ከሓዲዎች ከአይሁድም ከአረመኔዎችም ይሁኑ፣ በዚህ ቁርአን ላይ በጣም አጠራጣሪ በሆነ ጥርጣሬ ውስጥ ናቸው። ጥርጣሬያቸው ነፍሳቸውን የሚያወዛውዝ፣ ወደ እርግጠኝነት እንዳይደርሱ የሚያግዳቸው ነው።

ይህ አንቀጽ ለእኛ ትልቅ ትምህርት ይሰጣል፦ ቁርአን እንደ ቀደሙት መጻሕፍት ሁሉ ሰዎች በእርሱ ላይ ይለያያሉ። አንዳንዶች በእምነት ይቀበሉታል፣ ሌሎች ደግሞ በክህደት ይመልሱታል። ነገር ግን አላህ ፈጣን ቅጣትን አይልክም፤ ምክንያቱም ሰዎች እንዲያስቡ፣ እንዲመለሱና እንዲያምኑ ጊዜ ለመስጠት ነው። ይህ የአላህ ቸርነትና ጥበብ ነው።

እንግዲህ እኛ ቁርአንን በእምነትና በእርግጠኝነት እንቀበለው። በጥርጣሬ ውስጥ ከሚንጠለጠሉት ሰዎች አንሁን። ቁርአን የእውነት መጽሐፍ ነው፤ ልቦችን የሚያበራ፣ ነፍሳትን የሚያረጋጋ፣ ወደ ቀጥተኛው መንገድ የሚመራ ነው። እርሱን በማጥናት፣ በማሰብና በመተግበር ወደ አላህ እንቅረብ። አላህ ሁላችንንም በቁርአን እውነተኛ አማኞች ያድርገን።