Surah Al-Hijr — Talata 90

Kahulugan ng mga Salita:

• Al-Muqtasimīn: Ang mga taong naghati-hati at namahagi—sila ang mga nag-ayos ng kanilang mga sarili sa mga pangkat, na ang bawat isa ay may kanya-kanyang paninindigan hinggil sa mga Aklat ng Diyos. Sila ang mga naniniwala sa isang bahagi at tumatanggi sa ibang bahagi.

Paliwanag ng Talata:

Ang talatang ito ay nagpapaalala sa mga tao—lalo na sa mga taga-Quraysh—na ang babala ng Propeta (sumakanya nawa ang kapayapaan at pagpapala) ay hindi isang bagong pangyayari o kakaibang karanasan. Sa halip, ito ay katulad ng mga babalang ipinadala ng Diyos sa mga naunang pamayanan na naghati-hati sa mga banal na kasulatan. Ang mga taong ito ay naniniwala sa ilang bahagi ng katotohanan at tumatanggi sa iba, ayon sa kanilang mga pagnanasa at pansariling interes. Sila ay nagkaroon ng mga kasunduan at nagkaisa sa pagtanggi sa mga sugo ng Diyos, kaya't pinarusahan sila ng Diyos ng matinding kaparusahan.

Ang babalang ito ay isang paalala na ang mga nagkakawatak-watak sa relihiyon, na pumipili lamang ng mga bahaging naaayon sa kanilang kagustuhan, ay haharap sa parehong kapalaran na naranasan ng mga naunang pamayanan. Ang paghati-hati sa katotohanan at ang pagpili lamang ng mga bahaging maginhawa sa kanila ay isang malubhang pagkakamali na humahantong sa pagkawasak.

Mga Aral at Bunga:

1. Ang pagkakaisa sa relihiyon ay isang malaking biyaya—ang paghati-hati sa mga aral ng Islam ay isang malubhang pagkakamali na nagdadala ng kaparusahan. Dapat nating tanggapin ang lahat ng mga aral ng Qur'an at Sunnah, hindi lamang ang mga bahaging madaling sundin.
2. Ang babala ng mga Propeta ay isang awa—ang mga babalang ito ay dumarating upang iligtas tayo mula sa pagkawasak, hindi upang takutin tayo nang walang dahilan. Ang pagtugon sa mga babalang ito ay daan tungo sa kaligtasan.
3. Ang kasaysayan ay isang aral—ang mga naunang pamayanan na tumanggi sa mga sugo ng Diyos ay nawasak, at ang kanilang mga kuwento ay nagsisilbing paalala sa atin na huwag ulitin ang kanilang mga pagkakamali.
4. Ang katapatan sa relihiyon ay nangangailangan ng kabuuan—hindi sapat ang maniwala sa ilang bahagi lamang ng katotohanan. Ang tunay na pananampalataya ay nangangailangan ng buong pagtanggap at pagsunod sa lahat ng mga utos ng Diyos, na may dalisay na puso at tapat na hangarin.