ሱረቱ አል-አንአም — አንቀጽ 109

የቃላት ማብራሪያ፦

• وَأَقْسَمُوا፦ መሐሉ።
• جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ፦ ከመሐላዎቻቸው የሚቻለውን ሁሉ አድርገው በጣም አጽንዖት ሰጡ።
• آيَةٌ፦ ተአምር፣ ምልክት።
• وَمَا يُشْعِرُكُمْ፦ ምን ያሳውቃችኋል? ምን ያውቃችኋል?

የአንቀጹ ትርጉም፦

እነዚህ አላህን የሚያጋሩ ሰዎች ከመሐላዎቻቸው የሚቻለውን ሁሉ አድርገው በጣም አጽንዖት ሰጥተው አላህን መሐሉ፤ ነቢዩ ሙሐመድ (ሶ.ዐ.ወ) የሚጠይቁትን አይነት ተአምር ቢመጣላቸው በእርግጥ ያመናሉ ብለው ተማሉ። እነሱ የጠየቁት ተአምራት መላእክት መውረድ፣ ሙታንን ማስነሳት፣ የሰፋ ተራራ ወርቅ እንዲሆን ማድረግ የመሳሰሉት ነበሩ። ነቢዩ ሆይ! እነሱን እንዲህ በላቸው፦ እነዚህ ተአምራት የሚመጡት ከእኔ ዘንድ አይደለም፤ እኔ የማውረድ ችሎታ የለኝም። ተአምራት በሙሉ በአላህ እጅ ነው፤ እርሱ በፈለገ ጊዜ ያወርዳቸዋል። እናንተ ምእመናን ሆይ! እነዚህ ተአምራት እነሱ እንደጠየቁት መልክ ቢመጡም እነዚህ ሰዎች ሊያምኑ አለመሆናቸውን ምን ያሳውቃችኋል? እነሱ በእምቢተኝነታቸውና በክህደታቸው ላይ ጸንተው ይቀራሉ፤ ምክንያቱም እነሱ ቅን መንገድን አይፈልጉም። አላህ ከጥንት ጀምሮ እነሱ እንደማያምኑ ያውቃል፤ ስለዚህ ተአምራቱ ቢመጡም አያምኑም።

የአንቀጹ ትምህርትና ጥበብ፦

ይህች አንቀጽ ሁለት ትልቅ ትምህርት ታስተምረናለች፦

መጀመሪያ፦ ተአምራትን መጠየቅና በእነሱ ላይ ተስፋ መጣል የእምነት መሠረት አይደለም። እምነት የሚመጣው ከልብ ቅንነትና ከአላህ መመሪያ ፍለጋ ነው። አንድ ሰው ልቡ ቅን ካልሆነ ምንም ያህል ተአምራት ቢመጣለት አያምንም።

ሁለተኛ፦ ተአምራትን መፍጠርና መላክ የአላህ ሥራ ነው፤ የነቢዩም ሆነ የሌላ ፍጡር ሥራ አይደለም። እኛ ምእመናን የአላህን ፈቃድ ተቀብለን በትዕግስት መጠበቅ አለብን።

ውድ ወንድሜ/እህቴ ሆይ! አላህ በዚህች አንቀጽ እምነት በልብ ውስጥ የሚመጣ ብርሃን መሆኑን እያስተማረን ነው። እኛም ልቦቻችንን ለአላህ መመሪያ ክፍት እናድርግ፤ በተአምራት ብቻ ሳይሆን በቁርአን ትምህርትና በነቢዩ ሱና በመከተል እምነታችንን እናጠንክር። አላህ ሁሉንም ወደ ቅን መንገዱ ይመራን። አሚን።