ሱረቱ አት-ተውባ — አንቀጽ 59

የቃላት ፍች፡-

• ራዱ፡ ተቀበሉ፣ ወደዱ
• ሀስቡና፡ የኛ በቂያችን ነው፣ የሚበቃን ነው
• ራጊቡን፡ የምንመኝ፣ የምንሻ፣ ወደ እርሱ የምንዘለል

የአንቀጹ ትርጉም እና ማብራሪያ፡-

አላህ በዚህ አንቀጽ ስለ እነዚያ በምጽዋት (ዘካ) ክፍፍል ላይ ነብዩን ﷺ የሚወቅሱ መናፍቃን ይናገራል። አላህ እንዲህ ይላል፡- እነዚያ ሰዎች አላህና መልክተኛው የሰጧቸውን በመቀበል በደስታ ቢወዱት፣ እና “አላህ ይበቃናል፣ አላህ ከችሮታው ይሰጠናል፣ መልክተኛውም ይሰጠናል፣ እኛ ወደ አላህ ብቻ የምንመኝ ነን” ብለው ቢናገሩ፣ ይህ ለእነርሱ ከማጉረምረምና ከመወቃቀስ እጅግ የተሻለ በሆነ ነበር።

የዚህ አንቀጽ ዋና ትምህርት አላህና መልክተኛው በሰጡት ነገር መርካትና መደሰት ነው። አላህ ለሰዎች የሚሰጠውን ክፍፍል በፍትሕ ነው የሚያከፋፍለው፣ ነብዩም ﷺ በአላህ ትእዛዝ መሠረት እንጂ በግላቸው ፍላጎት አይከፋፍሉም። ስለዚህ በክፍፍሉ ላይ መወቃቀስ በአላህ ፍርድ ላይ መጠራጠር ነው።

አላህ የዚህን አንቀጽ መልስ (የ“ሎ” ውጤት) ግልጽ አላደረገም፣ ነገር ግን ትርጉሙ “ለእነርሱ የተሻለና የሚበልጥ በሆነ ነበር” ማለት ነው። ይኸውም በዚህ ዓለም ልባቸው ሰላምን ያገኝ ነበር፣ በመጨረሻውም ዓለም የአላህን ሽልማት ያገኙ ነበር።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ጥቅሞች፡-

1. አላህ ለባሪያዎቹ የሚሰጠውን ክፍፍል በፍጹም ጥበብና ፍትሕ ነው፤ ስለዚህ በእርሱ ፍርድ መርካት የእምነት ምልክት ነው።
2. በአላህ ብቻ መታመን (ተወክኩል) የልብን ሰላም ያመጣል፤ “አላህ ይበቃናል” የሚለው ቃል በችግር ጊዜ ትልቅ መጽናኛ ነው።
3. ሙስሊም ሁልጊዜ ወደ አላህ ችሮታና ለጋስነት መመኘት አለበት፣ እንጂ በሰዎች እጅ ባለው ነገር ላይ ብቻ ማተኮር የለበትም።
4. በአላህ ፍርድና በመልክተኛው ውሳኔ ላይ መወቃቀቅ የመናፍቅነት ባሕርይ ነው፤ አመኔታ ደግሞ የሙእሚን ባሕርይ ነው።
5. አላህ ለባሪያዎቹ የሚሰጠው ስጦታ አያልቅም፤ በዚህ ዓለም ባያገኝ በመጨረሻው ዓለም ያገኛል፤ ስለዚህ በአላህ ችሮታ ተስፋ መቁረጥ የለብንም።