සූරා අස්-සුමර් — ආයාත් 37

වචනාර්ථ:

• يَهْدِ – මඟ පෙන්වයි (ඍජු මාර්ගයට යොමු කරයි)
• مُضِلٍّ – මඟ හරවන්නෙක් (නොමඟ යවන්නෙක්)
• عَزِيزٍ – බලසම්පන්න, අභිභවනීය
• ذِي انتِقَامٍ – පළිගැනීමේ හිමිකරු (දඬුවම් කරන්නා)

පැහැදිලි කිරීම:

අල්ලාහ් තආලා තමන්ගේ ගැත්තාට ඍජු මාර්ගය පෙන්වීමට අදහස් කළ විට, එය වැළැක්වීමට කිසිවෙකුටත් හැකියාවක් නැත. එමෙන්ම අල්ලාහ් යමෙකුව නොමඟ යැවීමට අදහස් කළ විට, ඔහුව ඍජු මාර්ගයට ගෙන ඒමට කිසිවෙකුටත් ශක්තියක් නොමැත. මෙම ආයාව තුළින් අල්ලාහ් තආලා පවසන්නේ: අල්ලාහ් යමෙකුට තමාව විශ්වාස කිරීමට, තම ග්රන්ථය අනුව ක්රියා කිරීමට සහ තම ගැත්තාණන්ව අනුගමනය කිරීමට භාග්යය ලබා දුන්නේ නම්, ඔහුව සත්ය මාර්ගයෙන් ඉවතට හරවා යැවිය හැකි කිසිදු නොමඟ යවන්නෙක් නොමැත. මන්ද අල්ලාහ්ගේ තීරණය වෙනස් කිරීමට හෝ බාධා කිරීමට කිසිවෙකුටත් ශක්තියක් නොමැති බැවිනි.

ඉන්පසු අල්ලාහ් තආලා තමන්ගේ බලය සහ දඬුවම මතක් කර දෙමින් මෙසේ අසයි: "අල්ලාහ් බලසම්පන්න නොවේද? ඔහුට විරුද්ධ වීමට කිසිවෙකුටත් හැකියාවක් නැත. ඔහු තම නියෝග උල්ලංඝනය කරන්නන්ගෙන් සහ තමාට ප්රතික්ෂේප කරන්නන්ගෙන් පළිගැනීමේ හිමිකරු නොවේද?" මෙම ප්රශ්නය තහවුරු කිරීමේ අර්ථයෙනි — ඔව්, අල්ලාහ් නියත වශයෙන්ම බලසම්පන්නය, අභිභවනීයය, සහ ඔහු තමාට අකීකරු වන අයගෙන් සහ ඔහුව ප්රතික්ෂේප කරන අයගෙන් පළිගැනීමේ හිමිකරුය.

උගත හැකි පාඩම්:

1. අල්ලාහ්ගේ මඟ පෙන්වීම ලැබුණු තැනැත්තාට කිසිදු බලවේගයකට හෝ පුද්ගලයෙකුට නොමඟ යැවිය නොහැක. එබැවින් අපි අල්ලාහ්ගෙන් පමණක් මඟ පෙන්වීම ඉල්ලා සිටිය යුතුය.
2. අල්ලාහ්ගේ බලය සම්පූර්ණය. ඔහුගේ තීරණය වෙනස් කිරීමට කිසිවෙකුටත් හැකියාවක් නැත. එබැවින් අපගේ සියලු කටයුතු ඔහුට භාර දිය යුතුය.
3. අල්ලාහ්ගේ දඬුවම බරපතළය. ඔහුව ප්රතික්ෂේප කරන්නන්ට සහ ඔහුට අකීකරු වන්නන්ට ඔහු පළිගැනීමේ හිමිකරුය. එබැවින් අපි ඔහුගේ නියෝග පිළිපැදීමට සහ ඔහුගේ තහනම් කිරීම්වලින් වැළකී සිටීමට උනන්දු විය යුතුය.
4. මෙම ආයාව තුළින් අපට බලාපොරොත්තුව සහ භය යන දෙකම ලැබේ — අල්ලාහ්ගේ මඟ පෙන්වීම ලැබුණොත් අපට කිසිදු බියක් නැත, නමුත් ඔහුගේ දඬුවමට ලක්වීමේ භය ද අප තුළ තිබිය යුතුය.