Surah Ad-Dukhan — Aya 42

Ma’anonin Kalmomi:

• إِلَّا مَن رَّحِمَ اللهُ: Sai wanda Allah Ya yi masa rahama (ya tsira daga azaba).
• الْعَزِيزُ: Mai rinjaye wanda ba ya iya yin nasara a kansa.
• الرَّحِيمُ: Mai jin ƙai ga bayinsa mabiya umarninsa.

Fassarar Ayar:

A ranar Kiyama, wadda aka ambata a cikin ayoyin da suka gabata, ba wani mutum da zai iya taimakon wani ko ya fanshe shi daga azabar Allah, kuma ba wani ɗan’uwa da zai amfani ɗan’uwansa, sai dai wanda Allah Ya yi masa rahama daga muminai. To, waɗannan ne Allah zai shafe su da rahamarsa, kuma zai ba su izinin yin ceto ga waɗanda suka cancanta daga cikin ’yan’uwansu muminai, bisa ga shari’arsa da hikimarsa. Lalle ne Allah Shi ne Mai rinjaye wanda babu mai iya tserewa wa azabarsa ko ya rinjaye shi, kuma Shi ne Mai jin ƙai ga masu bi da masu tuba daga bayinsa. Don haka, rahamarsa ta mamaye waɗanda suka bi umarninsa, yayin da ƙarfinsa ya kama maɓata da masu girman kai.

Fa’idodin Darasin:

1. A ranar Kiyama, duk wani taimako da ceto daga halittu zai yanku, domin aikin kowa zai tsaya a kan aikin kansa, sai dai wanda Allah Ya yi masa rahama.
2. Rahamar Allah ga muminai ita ce mafarin ceton su, kuma ceton wani ga wani a ranar nan yana faruwa ne kawai da iznin Allah, ba da son rai ba.
3. A cikin ayar akwai ƙarfafa wa muminai su yi aikin alheri da tuba, domin su sami rahamar Allah da ceton sa a ranar da babu wani abin dogaro sai aikin ƙwarai.
4. Sanin cewa Allah Mai rinjaye ne a kan maƙiyansa, kuma Mai jin ƙai ne ga masu bi, yana sa mutum ya tsaya tsakanin tsoro da bege, ya yi ibada da so da kuma tsoro.
5. Ayar tana nuna cewa rahamar Allah ba ta kai ga mai yin shirka da zunubai masu girma ba, sai dai ga masu tuba da masu bi, don haka mutum ya yi gaggawar komawa ga Allah kafin ranar da babu wani fansa.