Surah As-Saffat — Aya 103

Ma’anonin Kalmomi:

• أَسْلَمَا: Su biyu (Ibrahim da ɗansa Isma’ila) suka mika wuya ga umurnin Allah, suka yarda da shi gaba ɗaya.
• تَلَّهُ: Ya kwantar da shi ƙasa, ya jingina shi.
• لِلْجَبِينِ: A gefen goshi (ɓangaren gabansa na kai), wato ya kwantar da ɗansa a kan gefen goshinsa don ya yanka shi.

Fassarar Aya:

Lokacin da su biyu suka mika wuya ga umurnin Allah, suka yarda da hukuncinsa cikin natsuwa da biyayya, Ibrahim ya kwantar da ɗansa Isma’ila a ƙasa, ya jingina shi a kan gefen goshinsa, don ya aiwatar da umurnin Allah na yanka shi. Wannan yana nuna matuƙar biyayya da sadaukarwa ga Allah, inda uba ya shirya ya yanka ɗansa, kuma ɗan ya yarda ya mika kansa domin aiwatar da umurnin Allah, ba tare da wata shakka ko jinkiri ba.

Fa’idodin Darasi:

1. Biyayya ga Allah tana buƙatar sadaukarwa mai girma, kuma Ibrahim da Isma’ila sun nuna cewa imani na gaskiya yana nuna shi ta hanyar aiki, ba magana kawai ba.
2. Hakuri da natsuwa a cikin gwaji suna daga cikin manyan halayen muminai; sun yarda da umurnin Allah cikin lumana, ba tare da gunaguni ba.
3. Wannan lamari yana koyar da cewa Allah ba ya son cutar da bayinsa, amma yana gwada su don ya ɗaukaka darajarsu; daga ƙarshe Allah ya musanya musu sadaukarwa da rahama mai girma.
4. Iyaye su koyi darasi daga Ibrahim: su renon yara bisa imani da biyayya ga Allah, har su kasance a shirye su sadaukar da abin da suka fi so domin yardar Allah.
5. Wannan aya tana ƙarfafa muminai cewa duk wani gwaji mai wahala, bayansa akwai sauƙi da lada mai girma daga Allah, idan suka yi hakuri da biyayya.