ሱረቱ አን-ኒሳ — አንቀጽ 117

የቃላት ፍች፡-

• «إِنَاثًا» (ኢናሰን)፡- እንስት ስሞች የተሰጧቸውን ጣዖታት ማለት ነው። አረቦች ጣዖታቶቻቸውን በእንስት ስም ይጠሩዋቸው ነበር፤ ለምሳሌ፡- አል-ላት፣ አል-ዑዝዛ እና ማናት።
• «مَرِيدًا» (መሪዳን)፡- ከአላህ ትእዛዝ ወጥቶ በክፋትና በጥፋት ላይ ጸንቶ የቆየ፣ እጅግ የተረገመ ማለት ነው።

የአንቀጹ ትርጓሜ፡-

እነዚህ አረቦች አላህን ለቀው የሚግገዟቸውና የሚጠሩዋቸው ከአላህ ሌላ ምንም አይደሉም፤ እነሱ ጥቅምም ሆነ ጉዳት ሊያደርሱ የማይችሉ ጣዖታት ብቻ ናቸው። እነዚህ ጣዖታት የእንስት ስሞች ተሰጥቷቸዋል፤ ለምሳሌ ላት፣ ዑዝዛ እና ማናት ይባላሉ። ነገር ግን በእውነቱ እነሱ የሚግገዟቸውና የሚከተሉት ከአላህ እዝነት የተባረረ፣ ከትእዛዙ ወጥቶ በክፋት ላይ የጸናውን ሰይጣን እንጂ ሌላ አይደለም። ሰይጣኑ ነው እነዚህን ጣዖታት እንዲያመልኩ ያስጌገላቸውና ወደዚህ ጥፋት የገፋፋቸው።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፡-

1. አላህ የተከበረና የተወደደ ነው፤ እሱን ለቆ ሌላን ማመልክ ትልቅ በደልና ውርደት ነው። ጣዖታት ምንም ጥቅም ወይም ጉዳት የማያደርሱ ፍጥረታት ናቸው።
2. ሰይጣን የሰው ግልጽ ጠላት ነው፤ የሰውን ልጅ ከአላህ መንገድ ሊያሳስተውና ወደ ጥፋት ሊገፋፋው ይጥራል። ስለዚህ ከእሱ መጠበቅ እና ከአላህ መጠጊያ መፈለግ ይገባናል።
3. አላህ ብቻ የመጸለይና የመግገዛት ባለቤት ነው፤ እሱን ብቻ መግገዛት የሰውን ክብር ከፍ ያደርገዋል፣ ከሰይጣን ተንኮል ያድነዋል፣ በዚህም ዓለም በመልካም ሕይወትና በመጨረሻው ዓለም በገነት ያስከብረዋል።