සූරා තාහා — ආයාත් 67

වචනාර්ථ:

* فَأَوْجَسَ: තම සිත තුළ සඟවා ගත්තේය, හෝ තම සිත තුළ දැනුණේය.

* خِيفَةً: බිය, භීතිය.

* مُوسَى: මූසා (අලයිහිස්සලාම්) නබිවරයා.

අර්ථ විවරණය:

මෙම ආයාතයේදී අල්ලාහ් තආලා විස්තර කරන්නේ, මූසා (අලයිහිස්සලාම්) නබිවරයා සහ ෆිර්අවුන්ගේ ජාදුකරුවන් අතර සිදු වූ සුප්රසිද්ධ ගැටුමේ අවස්ථාවකි. ජාදුකරුවන් තම ලණු සහ සැරයටි බිමට දැමූ විට, ඔවුන්ගේ ප්රබල ජාදුව නිසා ඒවා මූසා (අලයිහිස්සලාම්) ගේ ඇස් හමුවේ සැරිසරන සර්පයන් මෙන් පෙනුණි. එම භයානක දර්ශනය දුටු විට, මූසා (අලයිහිස්සලාම්) තම සිත තුළ බියක් දැනුණි. එය ස්වභාවික මානුෂීය හැඟීමක් විය. මන්ද, ඔහු එම සර්පයන් තමා දෙසට එන බවට සිතුවේය. නමුත් අල්ලාහ් ඔහුට ශක්තිය හා සහනය ලබා දුන් අතර, ඔහුගේ සැරයටිය බිමට දැමූ විට එය විශාල සර්පයෙකු බවට පත් වී ඔවුන්ගේ සියලු මායාවන් ගිල දැමීය.

උපදේශාත්මක පාඩම්:

* නබිවරුන් පවා ස්වභාවික මානුෂීය හැඟීම්වලට යටත් වන බව මෙයින් පෙනේ. එබැවින් අපගේ බිය සහ කනස්සල්ල ස්වභාවිකය. වැදගත් වන්නේ එම බිය අපව අල්ලාහ්ගෙන් ඈත් නොකිරීමයි.

* අල්ලාහ් තම ගැතියන්ට උපකාර කරන්නේ ඔවුන්ගේ දුර්වලතාවයන් දැනගෙනය. මූසා (අලයිහිස්සලාම්) බිය වූ විගස, අල්ලාහ් ඔහුට ශක්තිය හා ජයග්රහණය ලබා දුන්නේය. එබැවින් අපි අපගේ දුර්වලතා මැද අල්ලාහ්ගෙන් උපකාර ඉල්ලිය යුතුය.

* සත්යය අසත්යයට වඩා බලවත්ය. මායාවන් කොතරම් ප්රබල වුවත්, අල්ලාහ්ගේ බලය ඉදිරියේ ඒවා අසරණය. අල්ලාහ්ගේ ආධාරය ලැබෙන තාක් කල්, කිසිදු බලවේගයකට අපව පරාජය කළ නොහැක.

* මෙම සිද්ධිය අපට උගන්වන්නේ, ඕනෑම අභියෝගයකට මුහුණ දෙන විට අල්ලාහ් කෙරෙහි පූර්ණ විශ්වාසය තැබිය යුතු බවයි. බිය ස්වභාවික වුවත්, අවසාන ජයග්රහණය අල්ලාහ්ගේ උපකාරයෙන්ම සිදු වේ.